Ο Χ.Φ. Λάβκραφτ για την καθαρότητα της φυλής

Ο Λάβκραφτ ήταν ρατσιστής, αναγνώριζε την ποικιλία και την διαφορετικότητα μεταξύ των λαών, αλλά και την διαφορετική παραγωγή έργου του κάθε λαού, ως προϊόν της διαφορετικότητας από την οποία χαρακτηρίζεται ο κάθε λαός. Δεν μπορούσε...

Ο Χ.Φ. Λάβκραφτ για την καθαρότητα της φυλής

Έχουν γίνει πανταχόθεν ποικίλες προσπάθειες σκιαγράφησης του πορτρέτου του Χ. Φ. Λάβκραφτ ως σκοτεινού και άχρωμου ανθρώπου και τεχνηέντως τον συνέδεσαν με τα μαγικά τάγματα και την μαγεία. Ο Λάβκραφτ στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με αυτού του είδους τη θεματολογία και τις πρακτικές της. Το έργο του ήταν ξεκάθαρα εμποτισμένο με την πιο ρεαλιστική οπτική και απόδοση του κοσμικού τρόμου. Για τον Λάβκραφτ η ανθρωπότητα είναι παγιδευμένη από τις δυνάμεις των αρχέγονων οντοτήτων και συνθλίβεται από αυτές.

Ο Λάβκραφτ ήταν ρατσιστής, αναγνώριζε την ποικιλία και την διαφορετικότητα μεταξύ των λαών, αλλά και την διαφορετική παραγωγή έργου του κάθε λαού, ως προϊόν της διαφορετικότητας από την οποία χαρακτηρίζεται ο κάθε λαός. Δεν μπορούσε να αποδώσει ίση τιμή σε έναν λαό που το μόνο πολιτιστικό προϊόν του και η συμβολή του στην ανθρωπότητα είναι το Βουντού.

Γι αυτό και θεωρούσε ότι η «πολυπολιτισμικότητα» ήταν (και είναι) στοιχείο παρακμής και διαστροφής.

Δεν υπάρχει ούτε ένας φιλόσοφος νέγρος, ποιητής, μαθηματικός, συγγραφέας του φανταστικού και δεν διαπρέπουν σε καμία επιστήμη που απαιτείται ανώτερη νοητική στοχαστικότητα και διαύγεια.

Όταν αναγκάστηκε να ζήσει στη Νέα Υόρκη, το μίσος, η απέχθεια και ο φόβος άρχισαν να παίρνουν διαφορετικές διαστάσεις, με αποτέλεσμα τα εφιαλτικά πλάσματα των ιστοριών του, να είναι η απόδοση των «αισχρών, σιχαμερών και εφιαλτικών μεταναστών».

Ένιωθε ότι οι «λιγδεροί και χαζοχαρούμενοι μιγάδες, οι απαίσιοι νέγροι σαν πελώριοι χιμπατζήδες» τον ποδοπατούσαν και του έκλεβαν ζωτικό χώρο στο μετρό και σε όποιο χώρο αυτής της πόλης και αν βρισκόταν. Όταν ζήτησε εργασία κατάλαβε πως η καλλιέργεια και η μόρφωση του δεν είχαν καμία αξία, αν δεν συγκαταλέγονταν με τους «ποντικομούρηδες» Εβραίους και «τερατόμορφους μιγάδες».

Αυτή η αίσθηση τον έκανε να νιώθει σαν παγιδευμένο ζώο μέσα σε ένα κλουβί που είναι αναγκασμένο να το μοιραστεί με άλλα είδη ζώων, βγάζοντας αναγκαστικά ωμή βία για να επιβιώσει. Όπως λένε οι άνθρωποι του κοντινού του περιβάλλοντος, όταν ο Λάβκραφτ συναντούσε άτομα άλλων φυλών, έτριζε τα δόντια του και χλόμιαζε ελαφρά, αλλά διατηρούσε την ψυχραιμία του. Η οργή του ξεσπούσε μέσα στις επιστολές του – πριν ξεσπάσει σαν χείμαρρος μέσα στα αφηγήματά του. Μια επίσκεψη στο Λόουερ Ηστ Σάιντ μέσα από την αφήγησή του στον Μπέλκναπ Λονγκ:

«Τα οργανικά –ιταλο-σημιτο-μογγολοειδή- συστατικά τούτου του αηδιαστικού οχετού δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ανθρώπινα, όσο ευφάνταστος κι αν είναι κανείς. Ήταν τερατοειδή και ακαθόριστα προπλάσματα πιθηκανθρώπου και αμοιβάδας, φτιαγμένα πρόχειρα από το δυσώδες και γλοιώδες υλικό της σαπισμένης γης. Σέρνονταν και ίδρωναν στους βρωμερούς δρόμους, έβγαιναν κι έμπαιναν από πόρτες και παράθυρα μ’ έναν τρόπο που σε έκανε να σκέφτεσαι επιδρομές σκουληκιών ή αποκρουστικά πλάσματα ξεβρασμένα από τα βάθη των ωκεανών.

Τούτα τα πράγματα –σαπρά όντα πλασμένα με κολλώδη ζύμωση- έδιναν την εντύπωση ότι ίδρωναν, στάλαζαν και χύνονταν μέσα από τα ορθάνοιχτα χάσματα των τρομακτικών σπιτιών τους… και μου θύμιζαν κυκλώπειους και ανθυγιεινούς κάδους βαλμένους στη σειρά, που καθώς ξεχείλιζαν από γαγγραινικά απεκκρίματα, σκέπαζαν όλον τον κόσμο με τη βρωμερή πλημμύρα της παχύρρευστης σήψης τους. Απ’ όλον τούτο τον εφιάλτη της νοσηρής ακαθαρσίας δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ούτε ένα ζωντανό πρόσωπο. Το αλλόκοτο που είχε το κάθε άτομο ξεχωριστά χανόταν μέσα στη συλλογική παράκρουση.

Κι έτσι, πάνω στον αμφιβληστροειδή έμεινε μόνο το αραιό και φασματικό περίγραμμα της αποσύνθεσης και της παρακμής, μια ωχρή μάσκα, που καθώς μορφάζει, χύνει από τα μάτια, τα αυτιά, τη μύτη, το στόμα, ένα οξύ, κολλώδες πύο, αφήνοντας να ακουστεί ο θόρυβος που προκαλούν με τον αφύσικο αναβρασμό τους τερατώδη και αδιανόητα έλκη»

Στον ίδιο είχε γράψει το 1926 πως:

«Δεν είμαι έτοιμος να παραδεχθώ ότι η ουσιαστικά εξωτερική και ανατολίτικη πολιτιστική εβραϊκή παράδοση μπορεί να έχει νόμιμη θέση στο Δυτικό και Άρειο πολιτισμό».

Ο φυλετισμός διαμορφώνει στον Λάβκραφτ μια ποιητική μεταρσίωση μέσα στην οποία θα ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό, σφυροκοπώντας ρυθμικά και ξέφρενα τις καταραμένες απόκοσμες του φράσεις. Ο ίδιος αναφέρει:

«Είναι αδύνατον να μιλήσει κανείς ψύχραιμα για το πρόβλημα των μογγολοειδών που αντιμετωπίζει η Νέα Υόρκη. Ελπίζω να καταλήξουμε σε πόλεμο – όχι όμως πριν τα πνεύματά μας αποδεσμευτούν εντελώς από τα ανθρωπιστικά δεσμά της συριακής προκατάληψης που μας επέβαλε ο Κωνσταντίνος (Ιουδαιοχριστιανισμός). Ας δείξουμε λοιπόν τη σωματική μας δύναμη ως άνδρες και ως Άριοι, ας προχωρήσουμε σε μια μαζική επιστημονική εκτόπιση απ’ την οποία δεν θα ξεφύγει και δεν θα μπορέσει να επιστρέψει κανείς».

Ο Φρανσί Λακασσέν λέει για τον φυλετισμό του Λάβκραφτ: «Οι μύθοι του Κθούλου αντλούν την παγερή τους δύναμη από τη σαδιστική ηδονή με την οποία ο Λάβκραφτ παραδίδει τους ανθρώπους έρμαιο στην καταδιωκτική μανία εξωγήινων όντων, μόνο και μόνο επειδή αυτοί μοιάζουν με τα νεοϋορκέζικα αποβράσματα»

Είναι γεγονός αξιοπρόσεκτο ότι κανένας από την μαύρη φυλή δεν έγινε συγγραφέας του φανταστικού, ούτε φιλόσοφος, ούτε μαθηματικός τίποτε δηλ. που να απαιτεί καλλιέργεια ανώτερης συνείδησης. Ούτε ένας φιλόσοφος ειδικά την τελευταία πεντηκονταετία που η πρόσβαση στην γνώση «έγινε γιαούρτι» και μπορεί σχετικά εύκολα ο μελετητής να εμπνευστεί; ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ; Και αναφέρω την ιδιότητα του φιλόσοφου γιατί κάποιος γίνεται φιλόσοφος στα δύσκολα και στον κατατρεγμό. Εξαιρετικά αξιοπρόσεκτο που λέει πολλά !!!

Όλοι έχουν δικαίωμα στην ζωή, ειδικά τα παιδιά των Αβυσσαίων, σε μια πολυπολιτισμική τουρλού – τουρλού μανιφατούρα !!!

@Ιων Μάγγος