Το Μήνυμα της Κρίσης

Eκ βαθέων και περί μιας αδιόρατης μελαγχολίας μου Τον τελευταίο καιρό με έχει κυριεύσει μία διάχυτη μελαγχολία. Μελαγχολία που φτάνει κάποιες στιγμές σε όρια ελαφρού πανικού ή απόγνωσης! Λοιπόν χρειάζομαι ψυχαναλυτή; Δεν είχα ποτέ πρόβλημα να...

Το Μήνυμα της Κρίσης

Eκ βαθέων και περί μιας αδιόρατης μελαγχολίας μου

Τον τελευταίο καιρό με έχει κυριεύσει μία διάχυτη μελαγχολία. Μελαγχολία που φτάνει κάποιες στιγμές σε όρια ελαφρού πανικού ή απόγνωσης! Λοιπόν χρειάζομαι ψυχαναλυτή; Δεν είχα ποτέ πρόβλημα να κοιταχτώ μέσα από κάποιον ειδικό όταν νοιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά! Βέβαια υπάρχει και το γενικότερο οικονομικό! Κοστίζει αρκετά!

«Πενία» τέχνας κατεργάζεται: Να που υπάρχει και το μοντέλο της αυτοανάλυσης! Κάθομαι και ψάχνω τον εαυτό μου. Εντάξει έχω κάποια σχετικά σοβαρά προβλήματα υγείας! Καιρό τώρα τα ‘χω, ε και λοιπόν; Κι άλλες φορές στη ζωή μου είχα κι όμως εύρισκα δύναμη! Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα!

Είναι και η οικονομική αδυναμία. Υποχρεώσεις, αδιανόητοι φόροι, ρεύμα, τηλέφωνο, νερό, ασφάλιση. Δεν προλαβαίνω να πάρω ρευστό (κάτι ψιλολοΐδια δηλ.) και μου φεύγει όλο αφήνοντας τα περισσότερα απλήρωτα. Ε και λοιπόν κι άλλες φορές στην ζωή μου ήμουν σε οικονομικά χάλια αλλά δεν έπεφτα. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα!

Είναι και κάτι επαγγελματικές στενοχώριες. Σάμπως τέτοιες και πολύ χειρότερες δεν είχα στην ζωή μου; Κι όμως τις ξεπερνούσα γρήγορα. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα!

Είναι και δύο τρία ηθικά και πνευματικά διλήμματα. Ε και λοιπόν αυτά πάντα έλεγα ότι είναι «διλήμματα πολυτελείας και ψυχικής κινητοποίησης» και τα προσπερνούσα κάπως εκ του ασφαλούς τρέχοντας στον πνευματικό μου ή ακούγοντας την εσώτερη φωνή ή προστρέχοντας στις όποιες αξίες και αρχές μου ή στο κάτω κάτω της γραφής παριστάνοντας τον μωρό! Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα!

Είναι και οι εκλογές! Αυτό πού το πας; Γελάς; Δεν μου πάει το χέρι εύκολα σε κάποιον! Κι αυτός ο κάποιος θα λέει μετά ότι με εκπροσωπεί. Μα εγώ πάλεψα για ένα ενιαίο αντιμνημονιακό μέτωπο, όχι για 200-300 κόμματα και αποκόμματα από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά! Λέω μετά στον εαυτό μου: «μα εσύ ποτέ δεν πίστευες στις εκλογές ως βασικό πολιτικό διακύβευμα αλλά στον πολιτικό ακτιβισμό! τώρα ειδικά γιατί σκας; Ψήφισε αυτό που σου πάει περισσότερο» Αλλά πάντως τα διλήμματα τα έχω. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα!

Μετά είναι ώρες-ώρες και μία κάποια μίρλα μέσα στο σπίτι. Λογικό θα μου πείτε δεν είναι; Τόσες ψυχές, τόσα ενδιαφέροντα, τόσες αγωνιώδεις προσμονές! Αλλά εγώ δεν ήμουν αυτός που πάντα έλεγα ότι ακόμα και η μίρλα είναι ένδειξη ζωής; Επιθυμία για πραγμάτωση των προσωπικών ονείρων; Έκφραση απωθημένων που οδηγεί αν έχεις καλή πρόθεση σε κατάθεση ψυχής και αμοιβαίες κατανοήσεις; Ναι, αλλά η οικογενειακή αρμονία είναι κυριαρχικό θέμα. Κοιτάζω όμως γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πραγματικά πολύ χειρότερα!

Είναι και μιας μορφής μοναξιά! Ρε παιδί μου για να βρεθείς με κάποιον και να τα πεις ανθρώπινα έχει γίνει κάτι το πολύ σπάνιο πια. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν αληθινά πολύ χειρότερα προβλήματα αληθινής μοναξιάς!

Είναι και η ζωή πια, οι καταστάσεις που μας πέφτουν στο κεφάλι άξαφνα και μας κάνουν και τα νεύρα μας τσατάλια! Έ εκεί να δεις, κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα νεύρα, απόλυτα σπασμένα!

Είναι και τα όνειρα (προσωπικά ή κοινωνικά, ευγενή ή επαγγελματικά) που σε αυτό το κωλοκράτος που κάθησε σ’ αυτήν την ευλογημένη χώρα δεν μπορώ να πραγματώσω. Αλλά κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα τσακισμένα όλα τους τα όνειρα.

Είναι κι άλλα κι άλλα μικρά και μεγάλα. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα! Τελικά σκέφτομαι «ρε μεγάλε αφού τόσα πράγματα σου πάνε σκατά δεν είναι λογικό να είσαι χάλια;». Κι ύστερα κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι πολλοί φίλοι μου έχουν πολύ χειρότερα και είναι αληθινά μέσα σε σκατά χωμένοι και οι περισσότεροι δίχως να φταίνε καθόλου!

Κι ύστερα ξαφνικά σαν να φωτίζομαι ολόκληρος! Τελικά νομίζω ότι καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Δεν είναι ακριβώς τα δικά μου προβλήματα που μου φέρνουν αυτήν την διάχυτη μελαγχολία που φτάνει κάποιες στιγμές σε όρια ελαφρού πανικού ή απόγνωσης! Είναι η θλίψη κι η απόγνωση στα μάτια των αγαπημένων μου, των φίλων μου, των συγγενών μου, των γειτόνων μου, του λαού μου! Τα νεύρα τους, η πληγωμένη τους αξιοπρέπεια, οι ταραγμένες τους ψυχές, το στέρεμα της ελπίδας τους, η αβεβαιότητα στην κάθε τους επιλογή, οι αρρώστιες τους που φουντώσανε, το στρες τους. Αυτή η αδιόρατη ή η έκδηλη μελαγχολία τους!

Νομίζω ότι αυτή μου η ευαισθησία τελικά δεν χρειάζεται ακόμα ψυχανάλυση! Είναι το βαθύτερο αποτέλεσμα μιας αληθινής κοινωνικοποίησης που με εγείρει επιτέλους συνειδησιακά! Είναι το ότι ξυπνάω από την νάρκωση του «εαυτούλη μου» και συνειδητοποιώ σε τι κρεβάτι μας βάλανε και με τι «ορούς» μας ναρκώσανε! Είναι ότι αληθινά συνειδητοποιώ την ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ναι, η κρίση μας είναι επιτέλους ένα ξύπνημα, δόξα τω Θεώ.

Αλλά και να πάνε να γαμηθούνε κι αυτοί που μας την σχεδίασαν!

@Γιώργος Αλεξάνδρου Τρίτο Μάτι τ. 227

Αυτό είναι το τελευταίο κείμενο που έγραψε ο Γιώργος Αλεξάνδρου, που έφυγε για το τελευταίο ταξίδι του στις 29 Δεκεμβρίου 2014

terrapapers.com_telos eleftheria logou
Μπορεί να επανέλθει η ρήτρα χρυσού στις συναλλαγές μας;

…και μαζί της να επανέλθει η εμπιστοσύνη των πολιτών στο χρήμα, που σήμερα το θεωρούν “αέρα κοπανιστό”

Η κρίση την οποία όλοι υφιστάμεθα, δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως πείσμων και τυφλή άρνηση της λειτουργίας των κανόνων της ηθικής και κοινωνικής μας συμπεριφοράς. Και δεν οφείλεται μόνο όπως νομίζουμε, στο γεγονός ότι έχουμε καταστεί μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ότι τάχα προσδιοριζόμαστε από τις Πρωσικής επιβολής παρορμήσεις του αξιόλογου κυρίου Σόιμπλε, o oποίος προασπίζεται σθεναρά –με ειρηνικά πλέον μέσα– τα συμφέροντα των συμπατριωτών του, που έτυχε να είναι σήμερα σε φάση ανάκαμψης, χωρίς να αναλογίζονται όμως τις διακυμάνσεις της Iστορίας, που πριν από κάμποσα χρόνια ήταν και για αυτούς εντελώς ισοπεδωτική…

Η συμμετοχή μας εξ άλλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί μόνο ευκαιρία οικονομικής στήριξης, όπως νομίζουν ορισμένοι και υποταγής και αφαίμαξης, όπως υποστηρίζουν άλλοι… Κυρίως, είναι ρητή και δεδομένη υποχρέωση μας, που πηγάζει από λόγους ευθείας ιστορικής ευθύνης και κληρονομικού βάρους. Αυτά πηγάζουν από τη δική μας αρχαία διαδρομή, τις αξίες της οποίας έχουν αποδεχθεί και αξιοποιήσει εν μέρει, αν όχι βέβαια στο σύνολό της, και όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί.

Υπήρξε δε κατά την πρώτη φάση τής σύλληψης και της υλοποιήσεως της Ευρωπαϊκής ιδέας, η μεγάλη ευκαιρία να καταστούμε ένα από τα βασικά μέλη της, όταν η Μεγάλη Βρετανία από αντίδραση είχε δημιουργήσει έναν ανάλογο, πτωχό και εφήμερο, συνασπισμό με κάποιες Βόρειες χώρες.

Μόνο ένας όμως από τους τότε πολιτικούς μας αρχηγούς το είχε αυτό σαν μόνιμη επιδίωξή του, ενώ οι άλλοι, όπως και σήμερα, ενδιαφέρονταν πώς θα περάσουν κάποια τροπολογία την τελευταία στιγμή στη Βουλή, με την προσδοκία της επανεκλογής τους και μόνο. Για να έχουμε έτσι το παγκόσμιο ρεκόρ μερικών χιλιάδων ασύνδετων μεταξύ τους νομοθετημάτων δύο παραγράφων, πάνω στο ταλαίπωρο ασφαλιστικό μας σύστημα!

Και αν τότε γινόμαστε εύκολα και ευφρόσυνα αποδεκτοί στην Ένωση, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα η Ελληνική Γλώσσα να γίνει η επίσημη γλώσσα της. Και δεν λέγονται βέβαια αυτά από προγονοπληξία, αλλά με την πρακτική προοπτική ότι αυτό θα ωφελούσε και τους Ευρωπαίους πολίτες, ώστε να έχουν ένα πολύ δυνατό εκφραστικό μέσο στη διάθεσή τους, και τη Γλώσσα μας να αποφύγει την απλοποίηση, την οποία εν τω μεταξύ αδικαιολόγητα και άστοχα έχει υποστεί. Γεγονός πλέον είναι, ότι εφ’ όσον εξ αρχής δεν είχε ψηφιστεί ένα κείμενο Συνταγματικών θέσεων, που θα δέσμευε όλα τα νέα προσερχόμενα μέλη, από τους λίγους και εμπνευσμένους, πράγματι, τότε ηγέτες της ενοποίησης, οδηγηθήκαμε αναγκαία και όχι απρόβλεπτα στη σημερινή συνθήκη των συμβιβασμών και των πρόχειρων λαμβανόμενων μέτρων.

Η Ευρώπη ως λύση !

Είναι γεγονός βέβαια ότι η σημερινή συλλογική ηγεσία της ΕΕ δεν είναι αντάξια των προσδοκιών μας. Όμως η ενιαία Ευρώπη αποτελεί τη μόνη ελπιδοφόρο προοπτική σε ολόκληρη την, πολλαπλά χειμαζόμενη, σήμερα ανθρωπότητα. Και εξ αυτού του λόγου, πρέπει αυτό το όραμα να επιτύχει. Οφείλουμε επίσης να αναλογιστούμε σαν πρακτικοί άνθρωποι ότι μόνο μέσα από τις ωδίνες ενός τοκετού, επιτυγχάνεται μια νέα μορφή ζωής πάνω στον γηρασμένο δικό μας κόσμο.

Τα κράτη όμως που αποτελούν αυτή την ένωση, καθώς οδηγηθήκαμε στην Ευρώπη των πατρίδων, διατηρούν μια μεγάλη δέσμη αυτόνομων επί μέρους χειρισμών, για να συμβάλλουν σε αυτό το όραμα. Παράδειγμα, μικρό αλλά ενδεικτικό, αποτελεί ο νέος (και στην ηλικία και στη σκέψη) Πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο οποίος ορθώνει το ανάστημά του προς αυτή την κατεύθυνση και δίνει μάλιστα χείρα βοηθείας και στη Γαλλία, για να αναθυμηθεί και εκείνη την ιστορική της παρακαταθήκη και συνέπεια. Η αξιοποίηση όμως αυτών των χειρισμών, απαιτεί σοφές και επιδέξιες κινήσεις, πράγμα που δεν χαρακτηρίζει τους περισσότερους, από τους δικούς μας τουλάχιστον, Έλληνες πολιτικούς.

Ευρώπη και Ελλάδα

Οι συνεχείς αβελτηρίες των Ελλήνων πολιτικών όμως, για πενήντα ολόκληρα χρόνια, οδήγησαν επιτέλους τη χώρα μας, σε μια γενικότερη αντίδραση –από μέρους ορισμένων θεσμών, οργανισμών και ατόμων– η οποία δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, αλλά έχει σαφώς δρομολογηθεί. Όχι βέβαια μέσα από τις εγχώριες διαδηλώσεις, απεργίες και διαμαρτυρίες σε μια περίοδο ανέχειας, που απαιτεί πρώτα από όλα την ανάληψη και των δικών μας μεγάλων ευθυνών για την κατάντια μας και στη συνέχεια μνήμη, ανάνηψη, συνεχή και σιωπηλή επαγρύπνηση και επιμελή και εθελοντική εργασία.

Και αν θέλουμε να έχουμε κάποια επαφή με την όλη πραγματικότητα που μας περιβάλλει, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε, ότι παρ’ όλη τη φτώχεια μας, που δεν είναι η πρώτη φορά που τη ζούμε, στις γειτονικές μας περιοχές, στο εκτεταμένο γεωγραφικό τόξο, από τη Λιβύη, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία, το Ιράκ, την Τουρκία και μέχρι την Ουκρανία, οι άνθρωποι ζουν μέσα σε μια χειρότερη από τη δική μας φτώχεια και τα δεινά της ερήμωσης και της καταστροφής. Που και εμείς όλα αυτά τα είχαμε ζήσει και για αυτό πρέπει να κάνουμε το παν για να μην μας ξανασυμβούν, καθώς όλα ξεκινούν συνήθως από τις πικρίες και τα μικρά πάθη, που γίνονται τελικά μεγάλα και ασήκωτα.

Έξοχο και χρηστό παράδειγμα αναγέννησης στον τόπο μας, αποτελεί η σωρεία προτάσεων από σοβαρούς ανθρώπους που εμφανίζονται τελευταία για να προτείνουν υποψηφίους για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όλοι υποδεικνύουν όχι φυσικά τους εαυτούς τους, αλλά άλλα εξαίρετα πρόσωπα που δεν προέρχονται όμως από τον πολιτικό χώρο. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να εμβάλλει σε μεγάλη σκέψη τους πολιτικούς, τουλάχιστον εκείνους που το ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους, εξακολουθεί να λειτουργεί και να τους οδηγήσει να επιδιώξουν επί τέλους, μια εκ των έσω, πραγματική κάθαρση του χώρου τους, αρχίζοντας από τον εαυτό τους φυσικά. [t.p. σήμερα βλέπουμε ότι το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως στον νεοέλληνα δεν υπάρχει]

Κατά τον ίδιο επομένως τρόπο μπορεί να λειτουργήσουν και άλλοι επιχώριοι αυτόνομοι θεσμοί, μέσα στα πλαίσια τόσο της χώρας μας, όσο και σε αυτά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, για να προστατεύσουν τα συμφέροντά μας και να καταστήσουν την παρουσία μας περισσότερο αισθητή και δημιουργική και εκεί. Και όχι για να συντηρούμε την εικόνα του χρεοφειλέτη που συνεχώς ικετεύει, η οποία δεν είναι και πολύ κολακευτική, αλλά κυρίως πειστική και παραγωγική. Αρκεί οι πρωτοβουλίες αυτές να είναι πρωτότυπες, γιατί οι συνήθεις συμπεριφορές πλέον, που είναι και ενστικτώδεις, έχουν εξαντλήσει τα όποια αποτελέσματά τους, καθώς συναντούν και τις καθιερωμένες πλέον και αυθόρμητες αντιδράσεις, από πολλές άλλες πλευρές. Πρέπει επίσης να είναι επιδέξιες και να τις διακρίνει εντιμότητα και σοφία. Και αν διαθέτουν και μια δόση πηγαίου χιούμορ, τόσο το καλύτερο φυσικά.

Μια Ελληνική Πρόταση

Στη συνέχεια θα αναφερθούμε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο –το οποίο δεν είναι απαραίτητο να είναι απαράλλαχτο όπως εδώ διατυπώνεται– και ούτε να χαρακτηρίζεται σαν κάτι το μοναδικό. Απλά προσφέρεται σαν άσκηση επί χάρτου, έστω και αν έχει μυθολογικά και ρομαντικά στοιχεία – όπως απαιτεί η πληρότητα μιας ολοκληρωμένης στάσης ζωής. Η Ευρώπη, όπως αναφέραμε, μας ανήκει. Είναι γνωστό σε όλους ότι την πανέμορφη αυτή κόρη την ερωτεύθηκε σφόδρα ο κυρίαρχος των ουρανών Δίας και την απήγαγε, με τη βοήθεια του αδελφού του, του Ποσειδώνα. Και δεν είναι τυχαίο ότι η ήπειρός μας αυτή περιβάλλεται ως επί το πλείστον από θάλασσες κι ότι ο Δίας κρατώντας επιδεικτικά τον κεραυνό του, είναι φυσικό να θέλει να την προστατεύει.

Το ερώτημα είναι αν θα βρεθεί ένας ανοιχτός στις προκλήσεις των καιρών Τραπεζίτης –από την Ιρλανδία μέχρι την Κύπρο– από ολόκληρο δηλαδή τον χειμαζόμενο «Νότο», για να εκδώσει ένα χρυσό νόμισμα με την κεφαλή αυτού του Δία. Που η αξία του να ανάγεται για παράδειγμα, στα 500 ευρώ κι ένα άλλο αργυρό, των 100 ευρώ επίσης.

Αυτό θα αποτελέσει μια άμεση επαναφορά του κανόνα χρυσού στις συναλλαγές, που για τέσσερις χιλιάδες χρόνια ίσχυε έντιμα και που τόσο πρόχειρα και καιροσκοπικά κατάργησε ο Πρόεδρος Νίξον, ο οποίος έτσι μετέτρεψε τα κυκλοφορούντα χαρτονομίσματα, σε ένα είδος κοινών επιταγών, χωρίς ενδεχόμενο αντίκρισμα και με ένα σωρό άλλες ενδεχόμενες πλέον πλαστές εκφορές.

Θα αποτελέσει επίσης αυτός ο κανόνας ανακούφιση σε χιλιάδες ταμιευτές, οι οποίοι προτιμούν από κακή πείρα, το σεντούκι του σπιτιού τους για να χειρίζονται και να καταθέτουν εκεί τα μετρητά τους και σε πρώτη ανάγκη να τα αναλαμβάνουν άκοπα, χωρίς περικοπές και χωρίς να στέκονται για ώρα στην ουρά, ούτε να είναι εκτεθειμένοι στις κατασχέσεις.

Αυτό θα μπορούσε να το κάνει επίσημα και γενναία και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά θα έπρεπε ο Διοικητής της να μην ισορροπεί ο δύστυχος πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, που ξεκινά από την Ιβηρική, περνά τον Ατλαντικό και ενώνει άτυπα και με ρήτρα ιεραποστολικής συζυγίας το Δολάριο και το Ευρώ.

Αλλά αν δεν κατορθώσει τελικά να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο νόμισμα με τόσο δυνατό συμβολισμό από μια Τράπεζα, που θα της προσφέρει και πολλαπλά έσοδα, υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι αυτό να επιτευχθεί, με τα ανάλογα οφέλη: Με τη μορφή, για παράδειγμα, ενός αναμνηστικού μεταλλίου, που κάποιος αξιόλογος Οργανισμός θα μπορούσε να το κυκλοφορήσει. Όπως είναι το πολύπαθο ΝΑΤ (που σε μια νύχτα τού έκλεψαν όλο το αποθεματικό, που το είχε μάλιστα και σε δολάρια), σε ανάμνηση των ναυτών που χάθηκαν στη Μεσόγειο. Ή η Αρχαιολογική μας Εταιρεία, με αφορμή μια αναμόρφωση ας πούμε, ολόκληρης της περιοχής της αρχαίας Ολυμπίας. Με τελευταία και καλύτερη περίπτωση φυσικά την Ένωση των απανταχού στον κόσμο Ελλήνων Εφοπλιστών, προς τιμήν της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου, με δεδομένη αντανάκλαση τιμής σε όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς, που η ένωσή τους, τους διέσωσε για μια άλλη φορά –όπως έγινε και στη Σαλαμίνα για τους Έλληνες– από την εξ Ανατολών λαίλαπα.

@Ευστάθιος Λιακόπουλος Τρίτο Μάτι τ. 224

Είπαμε το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως δεν υπάρχει, άρα αυτή η τόσο απλή και λογική πρόταση μόνο στην σφαίρα της ουτοπίας μπορεί να πραγματοποιηθεί, ειδικά όταν είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με τις επιδιώξεις των Τηλεπαθητικών Επικυρίαρχων.