Fish Love

To κίνημα Fish Love ξεκίνησε το 2009 βάζοντας στόχο να τερματίσει τις παράνομες πρακτικές υπεραλιείας στην Ευρώπη. Πριν από λίγες μέρες, εν έτει 2016 πια, το κίνημα – που φημίζεται για γκροτέσκες, πλην σέξι φωτογραφήσεις...

Fish Love

Ο βυθός κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό! Ενώ εμείς απολαμβάνουμε τα αγαπημένα μας θαλασσινά, ένα έγκλημα συμβαίνει στο πιάτο μας. Το 82% των πληθυσμών ψαριών στη Μεσόγειο βρίσκεται στο όριο της υπεραλίευσης και κάποια είδη απειλούνται με εξαφάνιση. Διπλάσιοι αλιευτικοί στόλοι από όσους η θάλασσα μπορεί να αντέξει πασχίζουν να καλύψουν τη ζήτηση, συχνά αλιεύοντας παράνομα ή και μικρά ψάρια που δεν έχουν προλάβει να αναπαραχθούν ούτε μία φορά! Το να αλιεύουμε όποια και όσα ψάρια μπορούμε ίσως να φαίνεται επικερδές, όμως οι συνέπειες είναι τρομακτικές.

To κίνημα Fish Love ξεκίνησε το 2009 βάζοντας στόχο να τερματίσει τις παράνομες πρακτικές υπεραλιείας στην Ευρώπη. Τα στοιχεία του project – το οποίο φιλοδοξούσε να βάλει ένα τέλος σ’ αυτές τις πρακτικές έως το 2015 – έδειχναν ότι αν επιτυγχανόταν σαφής περιορισμός του παράνομου ψαρέματος, ο θαλάσσιος πλούτος θα ανέκαμπτε σε όλο του το μεγαλείο έως το 2020. Πριν από λίγες μέρες, εν έτει 2016 πια, το κίνημα – που φημίζεται για γκροτέσκες, πλην σέξι φωτογραφήσεις διασήμων – προχώρησε στην ανανέωση της καμπάνιας του.

Και πάλι πείστηκαν δημοφιλείς καλλιτέχνες, να φωτογραφηθούν γυμνοί με νεκρά ψάρια πάνω στο σώμα τους και να ευαισθητοποιήσουν το κοινό για το ζοφερό μέλλον που περιμένει τις θάλασσες και έδωσαν την καλύτερη, πιο ομιλητική πόζα τους μπροστά στην κάμερα της διάσημης φωτογράφου Jillian Edelstein. Για την φετινή καμπάνια το μεγαλύτερο εστιατόριο θαλασσινών στο Λονδίνο, το J. Sheekey Oyster Bar ένωσε τις δυνάμεις του με τον θίασο του West End Theatre και είναι ομολογουμένως ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Τώρα το πόσο βοηθούν αυτές οι φωτογραφίες αυτό που λένε πως είναι ο σκοπός τους … τι να σου πω !!!

Τα ψάρια εξακολουθούν να εξολοθρεύονται με ταχύτατους ρυθμούς.

Ταιριάζει μια χαρά κι εδώ: Η σκιά πάνω από το Ίνσμουθ (Χ. Φ. Λάβκραφτ)

«Νομίζω ότι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο είναι η ανικανότητα του ανθρώπινου νου να συσχετίσει όλα όσα περιέχει. Ζούμε σε μια γαλήνια νησίδα άγνοιας καταμεσής στις μαύρες θάλασσες του απείρου και δεν είμαστε φτιαγμένοι για να περιπλανιόμαστε μακριά. Οι επιστήμες, που η καθεμία τους αγωνίζεται στο δικό της δρόμο, δε μας έχουν προκαλέσει και τόσο μεγάλη ζημιά ως τώρα. Κάποια μέρα, όμως, ο συνδυασμός των ως τώρα ασύνδετων γνώσεων θ’ ανοίξει μπροστά μας τρομακτικούς ορίζοντες από άλλες πραγματικότητες και θα μας αποκαλύψει τη φοβερή θέση που κατέχουμε ανάμεσά τους. Και τότε, είτε θα χάσουμε τα λογικά μας από την αποκάλυψη της αλήθειας είτε θα τραπούμε σε φυγή, μακριά από το θανάσιμα άπλετο φως της, αποζητώντας καταφύγιο στη γαλήνη και τη σιγουριά ενός καινούριου σκοτεινού Μεσαίωνα. Ο Κθούλου ζει, φαντάζομαι, κι αυτός, καλά κλεισμένος μέσα στον πέτρινο τάφο που τον κράτησε κλεισμένο τόσους και τόσους αιώνες, από τότε που κι ο ήλιος ακόμα ήταν νέος. Η καταραμένη πόλη του έχει σίγουρα βυθιστεί πίσω στα βάθη του ωκεανού, γιατί το Βίτζιλαντ πέρασε ανενόχλητο από την ίδια ακριβώς περιοχή μετά τη θύελλα του Απρίλη. Οι ιερείς κι οι πιστοί του πάντως, πάνω στη γη, υπάρχουν πάντα, ουρλιάζουν, αλαλάζουν και σφάζουν αθώους, χορεύοντας γύρω από μονόλιθους με είδωλα στην κορυφή τους, σε μακρινά κι ερημικά μέρη σ’ όλο τον κόσμο».

>Έχω προσπαθήσει να υπαινιχθώ τι ήταν, μόνο και μόνο για ν’ αποφύγω την φρίκη του να το καταγράψω καθαρά με λόγια. Μα είναι δυνατό τούτος ο πλανήτης να έχει στ’ αλήθεια γεννήσει τέτοια πράγματα; Είναι δυνατόν ανθρώπινα μάτια να έχουν στ’ αλήθεια δει, σαν απτή πραγματικότητα, κάτι που ως τότε ο άνθρωπος γνώριζε στις πυρετικές φαντασιώσεις του και από αόριστους θρύλους; Ωστόσο τα είδα σαν ένα ατέλειωτο ποτάμι, πλαταγίζοντας, χοροπηδώντας και βελάζοντας, που έρρεε αποτρόπαια κάτω από το φασματικό φεγγαρόφωτο σαν μια γκροτέσκα και δαιμονική λιτανεία κάποιου φανταστικού εφιάλτη.

>Ήταν κυρίως γυαλιστερά και γλιστερά, αλλά οι προεξοχές στην ραχοκοκαλιά τους ήταν φολιδωτές. Οι μορφές τους ήταν αόριστα ανθρωποειδείς, ενώ τα κεφάλια τους ήταν ψαρίσια, με τερατώδη γουρλωτά μάτια που δεν έκλειναν ποτέ. Στα πλάγια του λαιμού τους πάλλονταν βράχια και τα μακριά τους δάχτυλα ήταν ενωμένα με μεμβράνες. Πήγαιναν με ένα ακανόνιστο χοροπηδηχτό τρόπο, άλλοτε στα δύο τους πόδια και άλλοτε στα τέσσερα.

Οι σαν κοάσματα και ξερογαβγίσματα φωνές τους, που χρησιμοποιούνταν σαφώς για έναρθρο λόγο, είχαν όλες τις σκοτεινές αποχρώσεις της έκφρασης που απουσίαζε από τα γουρλομάτικα μούτρα τους. Αλλά παρ’ όλο το τερατώδες της μορφής τους δε μου ήταν εντελώς άγνωστα. Ήταν οι ανίεροι, ψαροβάτραχοι που απεικονίζονταν στα ανώνυμα σχέδια -ζωντανά και φρικαλέα- και βλέποντας τα κατάλαβα τι μου είχε θυμίσει, τόσο επίφοβα εκείνος ο καμπουρωτός, διαδηματοφόρος ιερέας, στο σκοτεινό υπόγειο της εκκλησίας.

>Τα πλάσματα αυτά, είπαν στους Κανάκυς πως, αν ζευγαρωθούν μαζί τους, τα παιδιά τους θα μοιάζουν στην αρχή με ανθρώπους, αλλά όσο θα περνά ο καιρός θα μοιάζουνε όλο και περισσότερο με ‘κείνους, και στο τέλος θα έμπαιναν στο νερό για να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους εκεί κάτω. Φαίνεται πως όλοι τους είχαν στις φλέβες τους το αίμα των πλασμάτων του βυθού, όταν τους συνάντησε ο γερο-Όμπεντ. Όταν γέρναγαν κι άρχιζαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια, κρύβονταν από τον κόσμο και θέλανε να φύγουν και να βυθιστούν στο νερό.

Μερικοί δεν άλλαξαν ποτέ ολότελα για να μπορέσουν να ζήσουν στην θάλασσα, μα οι πιο πολλοί μεταλλάσσονταν όπως τους είχαν υποσχεθεί τα πλάσματα. Έτσι πολλοί άλλαζαν και έφευγαν, ενώ μερικοί μένανε άνθρωποι ακόμη και στα εβδομήντα τους, και δεν άφηναν το νησί παρά μόνο μερικές φορές που κατέβαιναν στη θάλασσα, τελείως δοκιμαστικά. Εκείνοι που είχαν φύγει στο νερό, γύριζαν μερικές φορές πίσω για να επισκεφτούν το νησί, ώστε πολύ συχνά θα μπορούσε κάποιος από τους ανθρώπους να συναντηθεί με τον προ-προ-πάππο του, ας πούμε, που είχε αφήσει τη στεριά πριν από διακόσια ή παραπάνω χρόνια. Δεν υπάρχει φυσικός θάνατος γι’ αυτούς. Αλλά μπορούν να σκοτωθούν.

«Δεν είν’ νεκρό εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει Μα με το διάβα των παράξενων αιώνων ως κι ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει.» Howard Phillips Lovecraft

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (21)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (9)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (11)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (12)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (5)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (6)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (15)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (19)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (32)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (8)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (14)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (16)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (18)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (25)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (28)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (13)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (3)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (4)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (7)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (10)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (31)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (22)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (23)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (24)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (27)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (17)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (20)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (33)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (34)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (35)

terrapapers.com_Jillian Edelstein Fish Love (1)