Julius Evola: Ζουμε στην Εποχή της Kali Yuga

Ο Evola είναι τρομακτικά απλός, διότι είναι ωμός, ούτε διαφαίνεται βάναυσος, γιά όσους εμφύτως δεν δύνανται να πλησιάσουν τον πυρήνα των συλλογισμών του. Τους παρακωλύει μία ατταβιστική απόσταση, η οποία ελλοχεύει σαν αποτρεπτικό, κακοποιό στοιχείο....

Julius Evola: Ζουμε στην Εποχή της Kali Yuga

Ο Evola είναι τρομακτικά απλός, διότι είναι ωμός, ούτε διαφαίνεται βάναυσος, γιά όσους εμφύτως δεν δύνανται να πλησιάσουν τον πυρήνα των συλλογισμών του. Τους παρακωλύει μία ατταβιστική απόσταση, η οποία ελλοχεύει σαν αποτρεπτικό, κακοποιό στοιχείο. Ένας αδιαπέραστος φραγμός. Οι ρίζες του είναι η υποδεέστερη ιδιοσυστασία τους. Ο Ιταλός μυστικιστής έγραψε δεκάδες βιβλία σχετικά με την παραδοσιακή, αριστοκρατική θεώρηση του ιστορικού γίγνεσθαι, το οποίο εκτιμούσε, αρχής γενομένης από τον 7ο, 6ο αιώνα π.κ.ε. ως αδιάπτωτη πορεία καταστροφής καί εκφυλισμού των αρχεγόνων κοινωνιών των αρίων φύλων, από την αρχαία Ρώμη, Ελλάδα μέχρι την Περσία καί τις Ινδίες. Ως την ανάστροφη διαδρομή καταπτώσεως καί σταδιακής ανατροπής της οργανικής, ιεραρχικής, κοινωνικής συγκροτήσεως των πολιτειακών τους δομών καί των κοσμοθεωρητικών τους απεικασμάτων.

Ένα ταξίδι συντριβής και υπελίξεως από το πρωτογενές, έξοχο επίπεδο των αυταξιών καί οντολογικών κατηγοριών, των αρίστων ηρωικών γενών, θεικής μυθικής προελεύσεως στον σιχαμένο βούρκο της μοντέρνας εποχής, των τελευταίων τριών αιώνων. Δηλαδή στις ημέρες κυριαρχίας του μαζικού είδους αποκτηνωμένων ανθρωπόμορφων διχασμένων πλασμάτων, αθυρμάτων του χυδαίου υλισμού των αριθμών καί των μηχανών.

Ο Evola δεν εξηγεί την ιστορική λεωφόρο των στερνών 2.500 ετών ως πρόοδο, αλλά ως οπισθοδρόμηση και πτωτική μεταξίωση. Η θεώρησις του είναι εναργής και πυρομανής. Ειδικά στο κεφάλαιο Rueckbildung der Kasten, Ανατρεπτική επαναστροφή στίς κάστες, στο πλαίσιο του εγχειρίδιου, Revolte gegen die moderne Welt. Eξέγερση κατά του συγχρόνου κόσμου 1934 και στο Pagano Imperialismus, Παγανιστικός Ιμπεριαλισμός 1928, ξεδιπλώνεται κεραυνοβόλος κι οξύς ο αφοριστικός του λόγος. Εξαιρετικά πυκνός και ευσύλληπτος μέχρι παρεξηγήσεως. Γι’ αυτό διαφωνώ ρηξικέλευθα με εκείνους τους επιδόξους προσεγγιστές του Evola, οι οποίοι ενώπιον του αδιεξόδου επακριβούς ερμηνευτικής εισελάσεως των βασικών του κελευσμάτων, καταλήγουν αυθαιρέτως στην φρούδα άποψη, ότι ο Ιταλός στοχαστής με τις γερμανονορμανδικές ρίζες και δριμύς κριτικός της ιστορίας καί των πολιτισμών, παραμένει ένα κνεφώδες αίνιγμα. Αυτή η επιπόλαια τοποθέτησις δεν είναι μόνον πλάνη, αλλά καί παραπλάνησις.

Προκλητικός και Εικονοκλαστικός

Η αποκορύφωσις της ωμής ευθυκρισίας καί πηγαίας, βιαίας ειλικρινείας των Ιδεών του. Σκοπίμως δεν επιτρέπει ούτε δεύτερη ανάγνωση, ούτε σκεπτικιστική προσπέλαση ή νοιώθεις ανατριχίλα και χυμώδεις φλοίσβους στο αίμα σου ή απορρίπτεις την οξυδερκή θέαση του ως αποκύημα επάρσεως. Επομένως και σε αυτήν την παιγνιώδη νοητική κρούση, είναι καθαρά θέμα αποφάσεως της ράτσας σου. Μία ήδη προεπιλεγμένη ετυμηγορία.

Με σαφείς ερανιστικές αναγωγές συμπιλήματος, στην ελληνική, επική ομηρική, ησιοδική αλλά και πλατωνική, στην κλασσική ρωμαική, στην αρχαία νορδική γερμανική, στην αριοβεδική, στην αριοπερσική παράδοση, τηρουμένων των λεπτών αποχρώσεων, ο Evola αντιμετωπίζει την κοινωνική σύμπηξη της πρωτομόρφου κοινότητος της ακμής καί της ισχύος, ως αντανάκλαση των τριών τμημάτων του ψυχισμού. Πνεύμα, Θυμός, Επιθυμία. Ηγέτες είναι οι Σοφοί Ιερείς Βασιλείς, Άρχοντες. Ακολουθούν οι πολεμιστές, έπονται οι παραγωγοί, γεωργοί, έμποροι, χειρώνακτες αλλά και οι κοινοί σκλάβοι.

Η κατάταξις εκαστου ατόμου, σε αυτές τις ειδοκινητήριες ομάδες, με τους διαβαθμισμένους ρόλους και τις αντίστοιχες λειτουργικότητες γιά τον Ιταλό συγγραφέα, αποτελεί αποκλειστικώς ζήτημα προφυσικής και μεταφυσικής μοίρας. Είτε ο άρχων, είτε ο σκλάβος, ως οντολογικοί τύποι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ενσάρκωση μίας υπεραισθητής, προυπαρχούσης Βουλήσεως. Θυμίζοντας τον Πλάτωνα, περί προγεννητικής προτιμήσεως της καταστάσεως μίας ψυχής από τον κόσμο των Ιδεών, σε ποιά σωματική εκδοχή θα επανεμφανισθεί, αλλά καί την θεωρία του αριοϊνδικού κάρμα. Ο ιδιάζων προορισμός εκάστης ψυχής επιφορτίζει στον επίγειο φορέα της, την κοινωνική του ταξιθέτηση, αλλά και τα πολυσχιδή καθήκοντα του, στο περίγραμμα μίας ευαρμοστίας της παρουσίας του, της δράσεως του, της αποστολής του, εντός της οργανικής ευαρμοστικής κοινότητος.

Τα αντικείμενα ζωτικής ενασχολήσεως των διαφορετικών τάξεων, του Ιερέως, του Πολεμιστού, του παραγωγού, εμπόρου καί του απλού σκλάβου είναι ευδιάκριτα και προσδίδουν την πεμπτουσία της υποστασιακής νοηματοδοτήσεως μίας σαφούς και αυστηράς διακριτικής ιεραρχίας. Ο κόσμος και η βιοπραξεολογία του ιερού, σοφού ταγού άρχοντος είναι η πνευματική καί θρησκευτική θωράκιση και αγωγή της κοινωνίας. Η πρωταγωνιστική τέλεσις των ιεροπρακτικών μυστηρίων, των πατρογονικών θεσφάτων καί η καθοδήγησις του συνόλου της οργανικής μονάδος. Η ασκητική, ιερατική του ζωή είναι το εχέγγυο της πολιτειακής τάξεως καί ευρυθμίας.

Ο Πολεμιστής είναι ο θυμώδης, γενναίος φρουρός καί αμείλικτος πρόμαχος. Ο τρόπος ζωής του είναι μία συνεχής προπαρασκευή καί εκπαίδευση γιά την στρατιωτική του αποστολή.

Ο παραγωγός, γεωργός, ο χειρώναξ, ο έμπορος κι εν τέλει ο σκλάβος, συγκροτούν ομάδες κατωτέρας εντρυφήσεως στην υλική διατήρηση των ιδίων καί των Κυρίων τους. Θα πρέπει να δώσουμε ξεχωριστή σημασία σε ένα θεμελιακό δεδομένο της ανατομίας του Evola. Ομιλεί περί της κλειστής κάστας, εκάστης κοινωνικής ομάδος, με μεταφυσική αιτιολόγηση της διακρίσεως τους. Κάθε κάστα έχει το δικό της ήθος και μία εξιδιάζουσα αρετή, αλλά και διαφορετικά, οριοθετημένα καθήκοντα. Έτσι αποκτά και την αναγκαία σπονδύλωση και διαρθρωτική της ιδιοπροσωπία. Αλλά, σαφώς και ιδιόρρυθμο βιοοργανικό προορισμό. Kάθε Κάστα δεν εμπεριέχει μόνο το αφαιρετικό πρότυπο της, αλλά και τον ανθρώπινο τύπο της. Την ψυχολογία του. Την νοοτροπία του. Τον πολιτισμό του.

Ο Σοφός Άρχοντας Ταγός επιδίδεται στα πνευματικά, ηγετικά καί ιερατικά του καθήκοντα.

Ο Πολεμιστής στην θεραπεία της πολεμικής Τέχνης.

Οι υπόλοιποι,παραγωγοί, χειρώνακτες με την ελεγχόμενη επιδίωξη του ευμέτρου κέρδος και οι σκλάβοι με την σωματική δουλειά.

Είναι εξευτελισμός γιά έναν, εκ φύσεως Αριστοκράτη, να ασχοληθεί με τον ρυπαρό, ανελεύθερο κόσμο της μισθωτής εργασίας και του χυδαίου εμπορίου. Αυτοακυρωτική ντροπή, χειρότερη κι από τον Θάνατο. Με αυτόν τον τρόπο, κλονίζεται συνθέμελα η ιεραρχική αρμονία της Οικειοπραγίας. Κατακρημνίζεται ο βίος και η πολιτεία και η εύτακτος Τάξις της κοσμικής Σοφίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Ανατρέπεται το Σύμπαν.

Αλλά και γιά έναν οντοτυπολογικό σκλάβο, γεννημένο γιά την αμιγή, παθητική εκτέλεση σωματικών εργασιών, είναι ντροπή και παραβίαση του προορισμού του, να ασχοληθεί με πνευματικά, ιερατικά, η πολεμικά ηγετικά καθήκοντα. Είναι βιασμός της φυσικής Τάξεως. Ταφόπλακα μιάς παρηκμασμένης κοινωνίας, μία βασική ιδέα και της αριστοτελικής πολιτικής, περί φύσει δούλων. Οι οποίοι μπορούν να δικαιώσουν κάλλιστα την ψυχοσωματική τους ιδιοσυγκρασία, ως αξιοπρεπείς υπηρέτες των Αρχόντων τους, άνευ ουδενός πολιτικού δικαιώματος.

Σαφέστατη καί η παραδοσιακή αντίληψις στην σχέση των δύο φύλων.

Κατά ιδανική προσέγγιση, επαναφέρεται η στοιχειοθέτησις του Αριστοτέλους. Το θηλυκό είναι μία άμορφη ύλη, επί της οποίας πρέπει να επιδράσει δημιουργικά, η μορφοποιός ισχύς του αρσενικού δυναμισμού. Η φυσική εγκόλπωσις των δύο φύλων σε μία αρμονική τάξη είναι απορροή του αρρενοπρεπούς ενεργητικού πνεύματος επί της ευπλάστου θηλυκής μάζης. Η απόλυτη κυριαρχία του νοός, επί των φυσικών δομικών υλικών συστατικών. Η θεσμική λυτρωτική καθυπόταξις τους, στο καρπογόνο έργο της αναπαραγωγής καί της εξημερώσεως. Η αποστολή της γυναίκας είναι βοηθητική αρωγή στον άνδρα, όταν αυτός είναι άνδρας με συνείδηση υπερηφάνου υπαγωγής του στην οικεία κάστα.

Η κοσμική ιεραρχική εικόνα του Evola, χρησιμοποιήθηκε από την νοητική του τόλμη, στην απόπειρά ερμηνείας των σημαντικοτέρων σταθμών της υπελικτικής, ιστορικής περιπετείας των τελευταίων 2.500 χρόνων, όπου διαπιστώνει την βαθμιαία αλληλοπεριχώρηση και επείσακτη ετεροπαρείσδυση στις φυσικές κάστες, τον εκφυλισμό, την δυσαρμονική πολυεπίπεδη παμμειξία τους και την ουριοδρόμηση της γενικής καταρρεύσεως και του χάους, το οποίο σφραγίζει την ερείπωση των θεμελίων αριστοκρατικών, παραδοσιακών κοινωνιών, με μακροκοσμική διάσταση.

Ας περιοριστούμε, σε έναν δειγματοληπτικό ειδικό εποχιακό, ιστορικό χώρο παρεμβάσεων του εκτυφλωτικού φακού του Evola, ξεκινώντας από το ορόσημο της Γαλλικής Επαναστάσεως του 1789 μέχρι καί την περίοδο, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Για τον Evola το αριστοκρατικό πολιτειακό συγκρότημα, δομηθέν στην μεταφυσική καί ανθρώπινη Ιεραρχία της Οικειοπραγίας, θα αναβιώσει αμυδρά και μετά την διάλυση του, ήδη, εκτραχηλισθέντος ελληνορωμαικού πολιτισμού, από την ισοπεδωτική ύπουλη διάβρωση του μαζικού, εβραιοχριστιανικού κινήματος των περθωριακών, παμμείκτων δούλων.

Αυτή η μερική απόπειρα παλιγγενεσίας του ιδεώδους θα σημειωθεί στον Μεσαίωνα, στην Αγία Ρωμαική Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους, εκφρασθείσης στην τάση των Γιβελλίνων, περί της ευρωπαικής μεσαιωνικής Οικουμένης κυβερνωμένης καί στελεχωμένης από κάστες ευγενών, αριστοκρατικών Γενών. Με λαμπρότερη εκδήλωση την συγκρότηση καί δράση των ιπποτικών, στρατιωτικών, ιερών Τάξεων. Αλλά καί με την σαφή πυραμιδοειδή υφή των συντεχνιακών κοινωνικών ομάδων.

Μολαταύτα, ο συγχρωτισμός των μύθων καί παραδοσιακών θρύλων των γερμανικών λαών του Reich, με εβραιοχριστιανικά στοιχεία και με έντονη την δογματική φαλκίδευση από ασιατικές παραδόσεις και η υπονόμευσις απο την παπική Εκκλησία, θα μωλωπίσουν την διαχρονική σταθερότητα του εγχειρήματος. Θα ακολουθήσει, ο αλληλοσπαραγμός των βασιλικών ευρωπαικών δυναστειών η ουσιαστική απόσχισις τους από την Αυτοκρατορία και η εξ αυτής δημιουργία δυναστικών εθνικών κρατών. Τοιουτοτρόπως, η Ιερά Οικουμενικότης του Reich, θα διαμελισθεί.

Αυτήν την κατάσταση θα συναντήσει η Γαλλική Επανάστασις του 1789, η οποία σηματοδοτεί την ανατροπή της τάξεως των κληρονομικώς ευγενών, αλλά παρηκμασμένων βασιλικών Οίκων, την επέλαση των μαζών των κοινωνικών τάξεων των αστών, εμπόρων, βιοτεχνών, παραγωγών, δικηγόρων, επαγγελματιών. Ανοίγει η αυλαία γιά την εποχή του όχλου. Από τον 19ο αιώνα, στις ρίζες της βιομηχανικής οικονομίας, στην συγκεχυμένη Ευρώπη, η αστική τάξις, μετατρέπεται σε υποχείριο του πιστωτικού τοκογλυφικού κεφαλαίου.

Όι Εβραίοι αναλαμβάνουν την ποδηγέτηση της αστικής καπιταλιστικής Ευρώπης. Είναι ο καιρός του θριάμβου των αντιπαραδοσιακών αρχών της δημοκρατίας, του φιλελευθερισμού καί του αστικού, κρατικού σωβινισμού. Πρόδρομοι γιά δύο ευρωπαικούς εμφυλίους πολέμους, με παγκόσμια διάσταση, οι οποίοι θα ισοπεδώσουν τις ευρωπαικές Αυτοκρατορίες καί θα καταστήσουν κυρίαρχους πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ ως μητροπὀλεως του οικουμενικού τοκογλυφικού καπιταλισμού και την Σοβιετική Ρωσία εστίας του κομμουνιστικού προλεταριακού διεθνισμού. Αυτά, σε ιστορικό, αδρό πεδίο μέχρι καί στον απόηχο του δευτέρου μεγάλου πολέμου.

Ο Evola, επισημαίνει αυτήν την διαβρωτική ιστορική πορεία καταπτώσεως, υπό το πρίσμα του εσωτερικού, ιδεατού κοσμοειδώλου του. Από το 1789, μέχρι καί μετά το 1945, διαβλέπει μία σαρωτική ανατροπή, σε διαδοχικά στάδια. Η εξουσία καί η οριοθέτησις των Αξιών της κοινωνίας καί του πολιτιστικού γίγνεσθαι, περνάνε από την Τάξη, προσδιοριζομένη όχι με οικονομικά, αλλά με ιδεοκρατικά ιεραρχικά κριτήρια, των Βασιλέων Αρχόντων καί Πολεμιστών, Αριστοκρατία του Γένους, στην Τάξη των παραγωγών, εμπόρων, χειρωνακτών, καπιταλιστική δημοκρατία αστικών κρατών.

Εν συνεχεία, διά της κομμουνιστικής Επαναστἀσεως του 1917 ξεπροβάλλει επιβλητικά, η δεσποτική τυραννία, η ιδεολογία και η πρακτική της τελευταίας τάξεως των σκλάβων προλεταρίων. Επισφραγίζοντας την θεαματική εξάρθρωση πάσης ιδεατής, άρα και φυσικής αριστοκρατικής οικειοπραγίας και ιεραρχίας. Οι εξελίξεις αυτές αντικατοπτρίζουν σε πολιτικό επίπεδο, την κοινωνική διαρκή δυσαρμονία, βυθισμένη στα αποπνικτικά κύματα των Μολώχ της εποχής του εκφυλισμού. Της διττής κυριαρχίας του τεχνοκρατικού, μηχανιστικού μοντέλου και την υπηρεσία εκδουλεύσεως της αλλοπροσάλλου ανθρωπότητος στην παγκόσμια επιδρομή των φύσει δούλων, οι οποίοι διά της χρηματιστηριακής επικρατήσεως και του παμμείκτου διεθνισμού, υποσκάπτουν την φυσική Τάξη πραγμάτων.

Kali Yuga 1
Ο Evola καταγράφει έναν σκοτεινό κύκλο ολοκληρώσεως μίας δισχιλιετούς καθόδου καί συντριβής. Συγκρίνοντας τον, με την Kali Yuga της Ινδουστικής καί με την Rangrroek της Νορμανδικής κοσμολογίας. Αναφέρει με κάποιαν πικρία, ότι στην μεσοπολεμική περίοδο υπήρξε μία ύστατη ευκαιρία αποτροπής της πλήρους παρακμής στην θνήσκουσα Ευρώπη, διά των κινημάτων του Εθνικοσοσιαλισμού και του Φασισμού, η οποία όμως πέραν των συντριπτικών υλικών συσχετισμών των αντιπάλων τους, τραυματισθείσα από οχλοκρατικά στοιχεία και αψυχολόγητες σωβινιστικές εκτροπές και δεδομένης της ετεροχρονισμένης, αρτίας δυναμικής μίας μεταφυσικής, ευρωπαικής ιδεολογικής ολοκληρώσεως, κατέληξε στο να συμβολίσει ένα τραγικό, ηρωικό τέλος, παρά μία επιτυχή έκβαση.

Αποτέλεσμα, τα ευρυσχιδή μεταπολεμικά κνώδαλα και ρημάδια, στα οποία, ο εκλεκτός, μοναχικός και μοναδικός, Άριος Άνθρωπος της Παραδόσεως, ανεξαρτήτως εθνικής υπαγωγής, καλείται να επιβιώσει αλλά και να αντιμετωπίσει, με το γνωστό παράδειγμα της εσωτερικής βουλησιοκρατικής θωρακίσεως, ενός θηριοδαμαστού επί μίας εξάλλου τίγρης. Αυτό το αδηφάγο κτήνος, είναι το κοινωνικοοικονομικό, σάπιο περιβάλλον μας καί η σαπρή επιρροή στην υπόσταση μας.

Κλειδί γιά την κατανόηση της φιλοσοφικής, ιδεοανθρωπολογικής ετάσεως της ιστορίας, από το υπεριστορικό καί υπερανθρωπολογικό βλέμμα του Ιταλού μυστικιστού, αποτελεί η οντολογική με μεταφυσική ρίζα, ταξινόμησις των μελών μίας κοινωνικής συνομαδώσεως και η προσφυής λέξις είναι αναντικατάστατη και απολύτως επακριβής.

Οικειοπραγία, όπως ευστόχως όρισε ο Πλάτων.

[οἰκειοπραγία ή οικειοπρανώ: μέριμνα, φροντίδα που επιδεικνύει κάποιος για τα οικεία πράγματα, για τις υποθέσεις που τον αφορούν]

Ο εκ της φύσεως και εκ της ψυχοσωματικής συνθέσεως του Άρχων Αριστοκράτης, δεν περιφρονεί τον φύσει δούλο, σκλάβο, παθητικό χειρώνακτα, επειδή όπως του όρισε η άτεγκτος Μοίρα, γεννήθηκε σκλάβος, αλλά γιά το βασικό αντικείμενο ενασχολήσεως του προορισμού του. Την μισθωτή υπηρεσία του σε κάποιον άλλο. Αυτό λοιδορεί ο Άρχων. Το απεχθάνεται. Υποσυνειδήτως και συνειδητώς.

Σήμερα ο φύσει σκλάβος, μπορεί να είναι ένας τεχνοκράτης, ένας υπάλληλος πολυεθνικής εταιρείας, ένας πάμπλουτος αστός έμπορος, ένας χρηματιστής, ένας σκουπιδιάρης ή και ακόμα ένας Πρωθυπουργός. Ένας Προέδρος Δημοκρατίας. Η μισθωτή εκδούλευση γιά τρίτους, είναι η οικεία φύσις των δούλων. Είναι το νόημα της ζωής της. Το οξυγόνο τους. Το κάρμα τους. Αλλά ο απόλυτος εξευτελισμός γιά τον φύσει Άρχοντα. Παραβιάζεται ο Νόμος της Οικειοπραγίας κι όμως, σε μία ιεραρχική αρμονική κοινωνία, όπως την οραματίζεται η ιδεαλιστική έφεση του Evola, η θέσις του φύσει δούλου, δεν είναι να βρίσκεται στην κορυφή, αλλά στο τελευταίο σκαλοπάτι. Ο ενάρετος, αξιοπρεπής δούλος είναι ευτυχής, όταν υπηρετεί κάποιον Κύριο κι Εντολοδότη του και θα είναι απολύτως ευτυχής, όταν υπηρετεί τον φυσικό του Κύριο. Όπως απολύτως χρήσιμα είναι τα χέρια, όταν τα κατευθύνει ο νους κι όχι ο πρωκτός.

Δεν πιστεύουμε στην τερατώδη Ιεραρχία του Χρήματος. Αυτού του δολοφονικού όπλου εκδικήσεως του αιωνίου, χυδαίου σκλάβου. Δεν ασπαζόμαστε την ηθική καί την αισθητική του όχλου. Δεν αποδεχόμαστε την πολιτική έκφραση της εξεγέρσεως των σκουπιδοτενεκέδων κατά των χειριστών τους. Την Δημοκρατία. Το Ήθος καί οι Αρετές μας, είναι ο μόνιμος εφιάλτης της μαζικής σαπίλας 2000 χρόνων.-

@ Claudio Rise /Julius Evola «Εξέγερση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο»

***

Ο Julius Evola γεννήθηκε στη Ρώμη στις 19 Μαΐου του 1898, από οικογένεια ευγενών σικελικής καταγωγής. Υπήρξε κύριος εκφραστής της Εσωτερικής Παράδοσης αφήνοντας πίσω του ένα λαμπρό έργο το οποίο χαρακτηρίζεται από μια σειρά εργασιών για τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τη Γιόγκα και τις Ανατολικές Φιλοσοφίες ενώ παράλληλα εμβαθύνει στην ερμητική παράδοση, την αλχημεία, τον πνευματισμό. Διαφορετικά μονοπάτια που οδηγούν στη φώτιση. Αρχαίες παραδόσεις που μαζί με την Ελληνική, τη Ρωμαϊκή και τη Βόρια Μυθολογία, την οποία αντιλαμβάνεται ως ένα είδος προϊστορίας, φτάνουν μέχρι τις ιπποτικές και απόκρυφες αφηγήσεις του Μεσαίωνα.

Μία αριστοκρατική πολιτιστική κληρονομιά ενάντια στον οικουμενισμό της παγκοσμιοποίησης της σύγχρονης εποχής, υπό το πρίσμα της Μεταφυσικής, όχι μόνο με την απλή ετυμολογική και φιλοσοφική έννοια του όρου “πέραν από το φυσικό”, αλλά ως μία εμπειρία “υπερψυχολογική και υπερφυσιολογική”. Ίσως είναι αυτό που κάνει τα έργα του Evola δυσνόητα για το ευρύ κοινό.

Αυτά τα οποία γράφει δεν τα έχει μόνο μελετήσει με την ουσιαστική έννοια του όρου μελετώ, αλλά τα έχει βιώσει και αντίστροφα εκείνο το οποίο γράφει χρειάζεται ουσιαστικά, τουλάχιστον να μελετηθεί. Τη παρατήρηση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει η ίδρυση το 1927 από τον ίδιο, μαζί με άλλους Ιταλούς εσωτεριστές και διανοούμενους της εποχής, της ομάδας Ur (Gruppo di Ur). Παράλληλα εκδίδει το μηνιαίο ομώνυμο έντυπο (Ur, 1927-1928) και εν συνεχεία το επίσης μηνιαίο δελτίο Krur (1929). Το φιλοσοφικό του έργο, έρχονται να συμπληρώσουν μία σειρά από πολιτικά βιβλία, επίσης πνευματικού και παραδοσιακού προσανατολισμού, κύριο πυρήνα του οποίου αποτελεί η τριλογία “Εξέγερση Ενάντια στο Σύγχρονο Κόσμο”, “Άνθρωποι Ανάμεσα στα Ερείπια” και “Ιππεύοντας την Τίγρη”.

Tα παραπάνω συγγράμματα αποτελούν εγχειρίδια επιβίωσης για τους αριστοκράτες της ψυχής της σύγχρονης εποχής, την οποία ο Evola, βαθιά επηρεασμένος από τον Ινδουισμό και την θεωρία των Υuga αντιλαμβάνεται ως τη σκοτεινή εποχή (Kali Yuga), ως την εποχή του τέλους του πολιτισμού αυτού, εποχή της παρακμής και της αποσύνθεσης. Όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος οι ιδέες και οι απόψεις του Evola διαμορφώνονται υπό την επίδραση του Πλάτωνα, του Nietzsche και της θεωρίας του “Υπερανθρώπου”, του Otto Weininger και τη θεωρία της διπολικότητας, καθώς και τη μεταφυσικής αναζήτησης του απολύτου τραγικά εκφρασμένη από τον Μichel Staedter.

Ουσιαστική είναι επίσης η επίδραση των Otto Braun, Meister Eckhart, Oswakd Splengler καθώς και του μεγάλου Γάλλου διανοούμενου Rene Guenon. Ο Evola δεν ήταν απλά ένας λόγιος. Το συγγραφικό του έργο ακολουθούν μία σειρά από ποιήματα (“Raaga Blanda” 1969) αλλά και έργα τέχνης τα οποία και επηρέασαν βαθύτατα το ρεύμα του Ντανταϊσμού στο οποίο εντάσσεται. Το 1963 οργανώνεται για πρώτη φορά μία έκθεση όλων των έργων του στη γκαλερί “Medusa” της Ρώμης ενώ τα περισσότερα από αυτά κοσμούν σήμερα τόσο ιδιωτικές συλλογές όσο και τη Galleria Nationale d’ Arte Moderna της ιταλικής πρωτεύουσας.

Ενεργή υπήρξε επίσης η παρέμβαση του Evola στην πολιτική ζωή της εποχής, η οποία εκφράζεται από μία αντίθεση τόσο ως προς τoν Αμερικάνικο καπιταλισμό όσο κι ως προς τον Μπολσεβικισμό της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Πολλοί, λόγω των αριστοκρατικών του ιδεών, βιάστηκαν να τον χαρακτηρίσουν επιπόλαια ως επίσημο διανοούμενο του φασισμού κάτι που όμως ήρθαν να αντικρούσουν, ο ριζοσπαστικός, κι αιρετικός του λόγος σε συνδυασμό με τις επαναστατικές του διακηρύξεις.

Πολύ σύντομα το εξαμηνιαίο La Torre (1930) απαγορεύεται με διάγγελμα του ιδίου του Μουσολίνι. Στο La Torre o Εvola εξαπολύει μία δριμύ κριτική στο πολιτικό καθεστώς της εποχής, στη σχέση που αυτό είχε με την καθολική εκκλησία, τους μεγαλοβιομήχανους, καθώς και στη λαϊκιστική του απήχηση στις πλατιές μάζες. Αντίθετα ορθά ρομαντικό και ιδιαίτερα πνευματικό χαρακτηρίζεται το ενδιαφέρον του Evola για τη δομή του εσωτερικού εθνικοσοσιαλιστικού καστικού συστήματος προβλέποντας μάλιστα την είσοδο εθνολογικά ξένων μη-Γερμανών στις τάξεις αυτού, πολύ πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αμέσως μετά την πτώση του Φασισμού και την Ιταλική συνθηκολόγηση καταφεύγει στην ελεύθερη τότε Ιταλία του Βορρά ενώ συχνές είναι και οι επισκέψεις του στη Γερμανία και την Αυστρία. Το Μάρτιο του 1945 ο Julius Evola, ενώ απολάμβανε τον καθημερινό του περίπατο στους δρόμους της Βιέννης, τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια ενός σφοδρού συμμαχικού βομβαρδισμού, ένα ατύχημα το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα την παράλυση των κάτω άκρων του για τα υπόλοιπα 30 χρόνια της ζωής του. Eπιστρέφει στην Ιταλία το 1948 όπου και αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στο συγγραφικό του έργο. Ο Julius Evola πέθανε στις 11 Ιουνίου του 1974. Η σoρός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν όπως και επιθυμούσε στις παγωμένες κορυφές του όρους Rosa για να συνεχίσει εκεί την αγαπημένη του άσκηση ορειβασίας.