«Κομψών Αιλούρων Τάξις»

…η αγέρωχη, η αδούλωτη, η αινιγματική, η αριστοκρατική, η Βαβυλώνια, η ανεπηρέαστη, η αιώνια σύντροφος της ανωτερότητας και της τέχνης -ο τύπος της τέλειας ομορφιάς και ο αδελφός της ποίησης- η μειλίχια, ατάραχη, υποβλητική, και...

«Κομψών Αιλούρων Τάξις»

…η αγέρωχη, η αδούλωτη, η αινιγματική, η αριστοκρατική, η Βαβυλώνια, η ανεπηρέαστη, η αιώνια σύντροφος της ανωτερότητας και της τέχνης -ο τύπος της τέλειας ομορφιάς και ο αδελφός της ποίησης- η μειλίχια, ατάραχη, υποβλητική, και αριστοκρατική γάτα».

«Όποιος αγαπά τις γάτες, παίρνει όμορφη γυναίκα» παροιμία του 15ου αιώνα.

Cordwainer SmithΗ Μπαλλάντα της Χαμένης Γ’ Μελλ.

Ο Paul M. A. Linebarger γνωστός στον χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας ως Cordwainer Smith, ο πιο ειδικός στον πλανήτη, σχετικά με τον Ψυχολογικό Πόλεμο.

Μάλιστα ήταν ο πατέρας του ψυχολογικού πολέμου και πολυγραφότατος συγγραφέας, ο δρ Cordwainer Smith και συμπύκνωσε όλη την εμπειρία που απέκτησε κατά την διάρκεια του πολέμου στο πολύτιμο βιβλίο του «Ψυχολογικός Πόλεμος», το οποίο θεωρείται ως το πλέον έγκυρο έργο σε αυτόν τον τομέα. Ως συνταγματάρχης διετέλεσε σύμβουλος των Βρετανικών δυνάμεων στην Μαλαισία και της Ογδόης Στρατιάς των Η.Π.Α. στην Κορέα. Ωστόσο, παρά την τακτική του να είναι «επισκέπτης μικρών πολέμων» προσπέρασε τον πόλεμο του Βιετνάμ, θεωρώντας ότι η εκεί αμερικανική ανάμιξη ήταν λάθος.

Στα 1950, ένα άσημο και βραχύβιο περιοδικό των Η.Π.Α. γνωστό ως «Φάνταζυ Μπουκ», δημοσίευσε μια ιστορία με τίτλο «Οι Σαρωτές Ζουν Μάταια». Ο συγγραφέας της ιστορίας αυτής, ο Κορντγουαίηνερ Σμιθ, ήταν παντελώς άγνωστος στους αναγνώστες και για κάποιο διάστημα φάνηκε ότι θα συνέχιζε να παραμένει έτσι. Ωστόσο, οι «Σαρωτές» αρνιούνταν να χαθούν στην λήθη και η αναδημοσίευσή τους σε δύο ανθολογίες ενθάρρυνε τον αινιγματικό αυτόν συγγραφέα να στείλει ιστορίες και σε διάφορα άλλα περιοδικά επιστημονικής φαντασίας της εποχής. Στις μέρες μας, ο Κορντγουαίηνερ Σμιθ αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον δημιουργικούς συγγραφείς του είδους για τον 20ο αιώνα, αλλά όσο λίγο τον ήξερε ο κόσμος, ακόμη τόσο λίγο τον κατάλαβε.

Δεν ήταν απλώς και μόνο η παράξενη αυτή κατάσταση που τράβηξε την προσοχή των αναγνωστών, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας την ανέλυε στην ιστορία του. Από την αρχή, του κειμένου, οι αναγνώστες γίνονταν συμμέτοχοι του σύμπαντος του Μάρτελ, ενός σύμπαντος τόσο πραγματικού, όσο και το δικό τους, παρά τον αλλόκοτο χαρακτήρα του, και έμπαιναν σε έναν κόσμο πολύπλοκο και μυστηριώδη που σίγουρα τους κινούσε την περιέργεια.

Η Κατ Μέλανυ, μια γάτα του, τον ενέπνευσε στην δημιουργία του χαρακτήρα της «Γ’ Μελλ», η οποία εμφανίζεται στην ιστορία «Η Μπαλλάντα της Χαμένης Γ’ Μελλ». Αφάνταστα συγκινητικό. Οι προϊστάμενοι του στον στρατό θεώρησαν ότι δεν έστεκε καλά επειδή συνομιλούσε με αόρατους -γι’ αυτούς- ανθρώπους του μέλλοντος, τον πέρασαν από ψυχιάτρους, όπου κι αυτοί, όλοι τους, μετά μια εβδομάδα, έβλεπαν και συνομιλούσαν με τους αόρατους ανθρώπους του μέλλοντος.

Φανταστείτε πόσο βλάκες ήταν που έστειλαν σε ψυχίατρο, τον πατέρα του Ψυχολογικού Πολέμου!!!

Οι γάτες είναι αιθερικά πλάσματα, βλέπουν στο αιθερικό και το κατώτερο αστρικό. Τα εργαλεία τους είναι τα μουστάκια τους. Αν τυχόν τα κόψετε είναι μονίμως χαμένες. Δουλεύουν ως εκκρεμές, οπότε μπορούν να δουν και πίσω από τοίχους. Το μήκος του κάθε μουστακιού καθορίζει σε ποιες αιθέριες συχνότητες βλέπουν.

Όποιος διαβάσει τις ιστορίες του Σμιθ έχει την ακράδαντη αίσθηση ότι τις έχει ζήσει και ας αναφέρονται στο μέλλον. Σκέψου τις λέξεις «Φρακταλικά Πολλαπλά Σύμπαντα». Είναι όμως, μονάχα για Έμψυχους κι όχι για τις Οργανικές Πύλες.

Σε πολλά από τα διηγήματα του αναφέρει ότι χρησιμοποιούσαν τις γάτες ζευγάρι με τους πλοηγούς στα διαστημόπλοια για να προειδοποιούν νοητικά με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, για να αποφεύγουν τα ενεργειακά τερατώδη φίδια στο υποδιαστημικό κενό του μικρού χάους του αστρικού πεδίου.

Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω την μνημειώδη σημασία τους στην Αρχαία Αίγυπτο.

«Οι γάτες βέβαια δεν είναι μαριονέτες. Κάθε άλλο. Είναι ολοζώντανα πλάσματα, και όταν αποκτάς επαφή με ένα άλλο πλάσμα θλίβεσαι· γιατί συνειδητοποιείς τους περιορισμούς, τον πόνο και το φόβο και τον τελικό θάνατο. Αυτό σημαίνει επαφή. Αυτό αντιλαμβάνομαι όταν αγγίζω μια γάτα και συνειδητοποιώ ότι τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου. …Έχω πει ότι οι γάτες παίζουν το ρόλο αγαθών Δαιμονίων, ψυχικών συντρόφων. “Είναι οπωσδήποτε καλή συντροφιά”. Τα αγαθά Δαιμόνια ενός γέρου συγγραφέα είναι οι αναμνήσεις του, σκηνές και μορφές από το παρελθόν του, πραγματικές ή φανταστικές. Ένας ψυχαναλυτής θα έλεγε ότι προβάλλω απλώς αυτές τις φαντασίες στις γάτες μου. Ναι, πολύ απλά και κυριολεκτικά οι γάτες είναι σαν ευαίσθητες οθόνες για πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές, όταν υποδύονται τους κατάλληλους ρόλους». Ουίλιαμ Μπάροουζ «Είμαστε οι γάτες μέσα μας»

«Ουδείς ποτέ ούτε δι’ αμοιβής ούτε δια ραβδισμών κατώρθωσε να επιβάλη εις γάτον να πράξη όσα πράττουσιν οι σκύλοι, οι δούλοι και οι γελωτοποιοί, δύναται μεν να ημερωθή, όχι όμως και να υποδουλωθή. …αν έλειπεν ο γάτος θα ήτο καταδικασμένος ο αγρυπνών συγγραφεύς εις απόλυτον μοναξίαν, αφού ουδενός άλλου πλάσματος δύναται να συμβιβασθή η συντροφία μετ’ αδιαταράκτου διανοητικής εργασίας». Η «χαριτόβρυτος» ηρωϊδα του διηγήματος συριανή γάτα Σεμίρα διασκεδάζει με τα καμώματά της τους οικότροφους του Λυκείου όμως δεν χαίρει και της αγάπης της γεροντοκόρης οικονόμου Λάμιας που την καταδιώκει. Εμμανουήλ Ροΐδης

«Η γειτονιά που μένω είναι γεμάτη από συγγραφείς κι από γάτες. Πηγαινοέρχονται ή κάθονται σκόρπια πάντα σε βαθιά απομόνωση και σε βαθύτερη συλλογή. Για τις γάτες μπορώ να φανταστώ ποιοι λόγοι και ποιες αιτίες λειτουργούν, ώστε φτάνοντας εδώ να καταλάβουν ότι έφτασαν στη γατοελβετία και να τερματίσουν το ταξίδι τους, όμως για τους συγγραφείς δεν είμαι απόλυτα βέβαιος. Δεν μπορώ, δηλαδή, να φανταστώ πως τους έλειπαν τόσο πολύ οι αναγνώστες κι ήρθαν εδώ, στην οδό Αναγνωστοπούλου, για να τους βρούνε. Ακόμα κι εμένα, που, όσο και να πεις, κάποιοι μου λείπουνε, δεν κουβαλήθηκα εδώ για να ‘μαι κοντά ούτε σε αναγνώστη ούτε σε αναγνωστόπουλο. Πάντως, η άφιξη μου ενίσχυσε αυτόν τον περίεργο πληθυσμό κατά ένα συγγραφέα και κατά ένα γάτο». Αντώνης Σουρούνης «Νύχτες με ουρά» Η «δράση» εξελίσσεται στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στη γειτονιά του συγγραφέα ενώ ρόλο έχουν ο Σουρούνης, η γυναίκα του, διάσημοι συγγραφείς της γενιάς του που είναι και γείτονες και ο γάτος.

«Πιθανόν ο μεγαλύτερος διαχωρισμός στον κόσμο, δεν είναι αυτός μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά μεταξύ των ανθρώπων που αγαπούν τις γάτες και σε αυτών που αγαπούν τους σκύλους… Οι γάτες είναι οι γκάνγκστερς του κόσμου των ζώων, ζουν έξω από τα όρια του Νόμου και συχνά πεθαίνουν εκεί. Υπάρχουν τόσες πολλές από αυτές που ποτέ δεν θα έχουν την ευκαιρία να γεράσουν εξαιτίας της φωτιάς που τους καίει». Στήβεν Κινγκ

Χάουαρντ Φ. Λάβκραφτ «Κομψών Αιλούρων Τάξις»

Ο Λάβκραφτ θεωρούσε τις γάτες ευφυή όντα, ευφυέστερα από τους ανθρώπους που έβλεπε γύρω του. Μια από τις δεκάδες λέσχες που σχημάτιζε μαζί με φίλους του, την είχε ονομάσει (στα ελληνικά): «Κομψών Αιλούρων Τάξις», ένα όνομα έξυπνο, αφού, τα αρχικά του (Κ.Α.Τ.) σημαίνουν «γάτα» στα αγγλικά. Η αγάπη του αυτή είναι φανερή και στο διήγημά του «Οι Γάτες της Ουλθάρ» (The Catsof Ulthar).

Είχε μελετήσει πολλά για την Θεοποίηση των γατών στην Αρχαία Αίγυπτο (ο πατέρας του ανήκε στην πιο σκοτενή Αιγυπτιακή στοά και ο Λάβκραφτ είχε πρόσβαση σε σπάνιο βιβλιογραφικό υλικό) και σε άλλους πολιτισμούς και γενικά γοητευόταν από το μυστήριο που περιτριγύριζε την εμφάνιση και την συμπεριφορά των γατών. Έπιανε φιλίες με όλες τις γάτες της γειτονιάς που έμενε, οι οποίες μάλιστα συνήθιζαν να τον καλούν για να παίξει μαζί τους! Συνεχώς εξυμνούσε την ομορφιά, την κομψότητα και την χάρη τους, την ανεξαρτησία τους κι όλες τις άλλες αριστοκρατικές ποιότητες τους. Όταν επισκέφθηκε ένα φίλο του τον Κουκ, κι ένα γατάκι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του, έμεινε καθισμένος στην πολυθρόνα ακίνητος, ξάγρυπνος όλη την νύχτα, για να μην το ξυπνήσει!

Ο ίδιος στην επιστολή του στον Τζέιμς Φ. Μόρτον, το 1926, αναφέρει: «Δεν έχω κάποια ενεργή απέχθεια για τους σκύλους, περισσότερο από ό,τι έχω για τις μαϊμούδες, τους ανθρώπους, τους εμπόρους, τις αγελάδες, τα πρόβατα και τους πτεροδάκτυλους. Μπορώ να πω όμως, πως δεν μου αρέσει το γεγονός ότι είναι θορυβώδεις, μυρίζουν άσχημα, τους τρέχουν τα σάλια, σ’ ακολουθούν παντού και δημιουργούν αταξία στο περιβάλλον. Αντίθετα με τις γάτες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από αυθεντική αριστοκρατική συμπεριφορά.

Έτσι λοιπόν, τα σκυλιά είναι χωριάτες και κατοικίδια χωριατών, ενώ οι γάτες είναι τζέντλεμαν και κατοικίδια των τζέντλεμεν. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι όσο πιο καθαρά αισθητικός είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιθανότερο είναι να προτιμά τις γάτες αφού η ανώτερη κομψότητα, ομορφιά, συμπεριφορά και τάξη της γάτας δεν μπορεί παρά να κατακτήσει τη φαντασία οποιουδήποτε αντικειμενικού παρατηρητή, χειραφετημένου από τις κοσμικές και ηθικές ψευδαισθήσεις.

Στην πραγματικότητα οι καθαρά αισθητικοί συντελεστές βαραίνουν εξαιρετικά περισσότερο από τους φιλοσοφικούς, έτσι παρόλο που ένας τζέντλεμαν σέβεται τη γάτα για την ανεξαρτησία, την απόσταση, την αυτάρκεια και τη νηφαλιότητά της, στην πραγματικότητα αγαπά τη γάτα κυρίως εξαιτίας της ασύγκριτης ομορφιάς και της κατά πολύ ανώτερης απαλότητας και καθαριότητας των συνηθειών της σε σύγκριση με τις συνήθειες των θορυβωδών, βρωμερών, ενοχλητικών, κλαψιάρηδων και ακατάστατων σκύλων.

Η γάτα έχει μια γοητεία και μια διάθεση και μια κλασική αυτοσυγκράτηση, των οποίων οι σκύλοι στερούνται ολοκληρωτικά και η έλξη που ασκεί στη φαντασία είναι τεράστια -όλα αυτά εντελώς ανεξάρτητα από θέματα συμπάθειας, αφοσίωσης, εξάρτησης, αποστασιοποίησης, ανωτερότητας ή κατωτερότητας. Πραγματικά, κανένας λογικός εραστής των γατών δε χρειάζεται να καταφύγει στους προδοτικούς, στερεότυπους όρους της ψυχολογίας. Αγαπάμε τα γατάκια, ο Θεός να ευλογεί τις μικρές φαβορίτες τους, και δεν δίνουμε δεκάρα αν είναι ανώτερα ή κατώτερα! Είναι δαιμονικά χαριτωμένα και είναι το μόνο που ξέρουμε και το μόνο που χρειαζόμαστε να ξέρουμε!…». Χ.Φ. Λάβκραφτ, Επιστολές, εκδόσεις Αίολος.

Στο διήγημά του «Οι γάτες της Ουλθάρ» (1920), οι κάτοικοι μιας πόλης μαθαίνουν να σέβονται τις γάτες και νομοθετούν γι’ αυτό. «Λένε ότι στην Ουλθάρ, που βρίσκεται πέρα από τον ποταμό Σκάι, δεν επιτρέπεται σε κανέναν να σκοτώσει γάτα. Το πιστεύω απόλυτα αυτή την στιγμή, που κοιτάζω το γάτο μου να γουργουρίζει κουλουριασμένος μπροστά στην φωτιά. Η γάτα είναι ζώο απόκρυφο. Συγγενεύει με παράξενα πράγματα που οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν. Η γάτα είναι η ψυχή της αρχαίας Αιγύπτου. Υπάρχουν μέσα της θρύλοι απ’ τις ξεχασμένες πόλεις Μερόη και Οφίρ. Συγγενεύει επίσης με τους άρχοντες της ζούγκλας, είναι η κληρονόμος των μυστικών της πανάρχαιης, μαγικής Αφρικής. Η Σφίγγα είναι ξεδέρφη της και την δική της γλώσσα μιλάει. Η γάτα όμως είναι αρχαιότερη απ’ αυτήν, γι’ αυτό και θυμάται πράγματα που εκέινη έχει λησμονήσει» «Η ονειρική αναζήτηση της άγνωστης Καντάθ», εκδόσεις Αίολος.

Τέλος, στο δοκίμιο με τίτλο «Γάτες και Σκύλοι» ο Λάβκραφτ ονειρεύεται έναν κόσμο όπου: «Το άστρο της γάτας, νομίζω, μόλις αρχίζει να ανατέλλει, καθώς αναδυόμαστε λίγο λίγο από τις αυταπάτες της ηθικολογίας και της σύμβασης που θόλωναν το δέκατο ένατο αιώνα και ύψωσαν το ασκόπως περιφερόμενο σκυλί στην κορυφή της συναισθηματικής προσοχής. Αν μια αναγέννηση της δύναμης και της ομορφιάς θα αποκαταστήσει τον δυτικό μας πολιτισμό ή αν οι δυνάμεις της αποσύνθεσης είναι ήδη πολύ ισχυρές για οποιοδήποτε χέρι να τις αναχαιτίσει, κανένας δεν μπορεί ακόμη να πει, αλλά στην παρούσα στιγμή του κυνικού παγκόσμιου ξεμασκαρέματος μεταξύ της προσποίησης των δεκαοκτώ αιώνων και του δυσοίωνου μυστηρίου των δεκαετιών που ακολουθούν έχουμε τουλάχιστον μια αναλαμπή της παλιάς παγανιστικής προοπτικής και της παρελθούσας ειδωλολατρικής καθαρότητας και ειλικρίνειας.

Και ένα είδωλο φωτισμένο από αυτή την λάμψη …η αγέρωχη, η αδούλωτη, η αινιγματική, η αριστοκρατική, η Βαβυλώνια, η ανεπηρέαστη, η αιώνια σύντροφος της ανωτερότητας και της τέχνης -ο τύπος της τέλειας ομορφιάς και ο αδελφός της ποίησης- η μειλίχια, ατάραχη, υποβλητική, και αριστοκρατική γάτα».

Προσοχή όμως ποτέ μην έχετε πάνω από 2 γάτες, το πολύ. Οι γάτες κάθονται μόνο στα αρνητικά (DOR) σημεία του χώρου εξουδετερώνοντας τα με το σώμα τους. Γι’ αυτό και κάποτε βρίσκονται ανεξήγητα νεκρές. Αν τις έχετε μονίμως επάνω σας νοιώθετε καλά γιατί απορροφούν την εσωτερική (DOR) αρνητικότητα σας. Αν έχετε πάρα πολλές θα πεθάνετε πάντοτε από καρκίνο γιατί απορροφούν και την θετική (OR) σας ενέργεια, όπως φίλος μου που είχε 50 γάτες. (sic). Διαχέει στον χώρο την καθαρή οργόνη απαλά σαν πούπουλο με την μεταξένια γούνα της και το αιλουροειδές περπάτημα της. Σκέψου ότι είναι μια μικρή γάτα, και σύγκρινε την με μια μεγάλη γάτα. Ενεργειακά είναι σχεδόν το ίδιο.

Οι γάτες κάθονται επάνω στους orgonions -όπως του orgonodrome- ή για να απολαύσουν την οργόνη και να δυναμώσουν το σώμα τους ή τους αποφεύγουν αν είναι δυνατές και δεν χρειάζονται οργόνη. Δείχνουν ξεκάθαρα την διάθεση τους σε σχέση με τις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες όπως και με κάθε παραφύση σύστημα.

Επιπλέον οι γάτες δεν νοούνται ως αδέσποτες, (άνευ δεσπότη) δεν απαιτούν προστασία, εμβόλια ή τσιπάρισμα.

Είναι εκπληκτικές κι αριστοκρατικές, απόκρυφες κι ανεξάρτητες.

Καθορίζουν μόνες τους τον πληθυσμό τους, αν τις αφήσετε στην ησυχία τους.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν.

«Έσο καλός βιβλιοφάγος» Χ. Φ. Λάβκραφτ / Επιστολή στον Φρανκ Μπέλναπ Λονγκ, 1930.

Ίων Μάγγος / miastala.com 2008