Topics:

Ψηφιακή Αναζήτηση Προσώπων

New York Times> Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η ψηφιακή αναζήτηση προσώπων; Ένας δημοσιογράφος, που ασχολείται με θέματα τεχνολογίας, εντοπίστηκε σε μια αμήχανη στιγμή, μεταξύ άλλων χιλιάδων, στο μουσικό φεστιβάλ Coachella το 2011, 11 χρόνια...

Ψηφιακή Αναζήτηση Προσώπων

New York Times> Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η ψηφιακή αναζήτηση προσώπων;

Ένας δημοσιογράφος, που ασχολείται με θέματα τεχνολογίας, εντοπίστηκε σε μια αμήχανη στιγμή, μεταξύ άλλων χιλιάδων, στο μουσικό φεστιβάλ Coachella το 2011, 11 χρόνια πριν.

Για 29,99 $ το μήνα (27,89 ευρώ), ένας ιστότοπος που ονομάζεται PimEyes προσφέρει μια δυνητικά επικίνδυνη υπερδύναμη εμπνευσμένη από τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας: Την δυνατότητα αναζήτησης προσώπου, την εύρεση δηλαδή ενός εντελώς άγνωστου ανθρώπου προς τον χρήστη. Και δεν είναι η μόνη εταιρεία που το κάνει αυτό…

Η αναζήτηση διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα. Ανεβάζετε μια φωτογραφία ενός προσώπου, επιλέγετε ένα πλαίσιο, συμφωνώντας με τους όρους παροχής υπηρεσιών και, στην συνέχεια, λαμβάνετε ένα πλέγμα με φωτογραφίες προσώπων που θεωρούνται παρόμοιες, με ηλεκτρονικούς συνδέσμους που οδηγούν στο σημείο που εμφανίζονται στο διαδίκτυο. Οι New York Times χρησιμοποίησαν το PimEyes στα πρόσωπα δεκάδων δημοσιογράφων των Times, με τη συγκατάθεσή τους, για να τεστάρουν τις δυνατότητες της εφαρμογής.

Το PimEyes βρήκε φωτογραφίες κάθε ατόμου, κάποιες από τις οποίες οι δημοσιογράφοι δεν είχαν ξαναδεί, ακόμη και όταν εκείνοι φορούσαν γυαλιά ηλίου ή μάσκες ή το πρόσωπό τους ήταν στραμμένο μακριά από την κάμερα, σε σχέση με την αρχική εικόνα που χρησιμοποιήθηκε για την διεξαγωγή της έρευνας.

Το PimEyes βρήκε μία ρεπόρτερ να χορεύει σε μια εκδήλωση μουσείου τέχνης πριν από μια δεκαετία, κλαίγοντας, αφού της έκαναν πρόταση γάμου, μία φωτογραφία που δεν της άρεσε ιδιαίτερα, αλλά ο φωτογράφος είχε αποφασίσει να την χρησιμοποιήσει προκειμένου να διαφημίσει την επιχείρησή του στο Yelp (πλατφόρμα από το San Francisco που αφορά την εστίαση και τις εκδηλώσεις).

Ένας άλλος δημοσιογράφος, που ασχολείται μάλιστα με θέματα τεχνολογίας, εντοπίστηκε σε μια αμήχανη στιγμή μεταξύ άλλων χιλιάδων στο μουσικό φεστιβάλ Coachella το 2011, 11 χρόνια πριν. Ένας ξένος ανταποκριτής εμφανίστηκε σε αμέτρητες φωτογραφίες γάμου, να αποτελεί την ψυχή ενός πάρτι αλλά και στο θολό φόντο μιας φωτογραφίας που τραβήχτηκε από κάποιον άλλο σε ένα ελληνικό αεροδρόμιο το 2019. Επίσης, αποκαλύφθηκε η προηγούμενη ζωή ενός άλλου δημοσιογράφου ο οποίος ήταν σε ένα ροκ συγκρότημα, όπως και η ανέμελη καλοκαιρινή απόδραση κάποιου άλλου.

Σε αντίθεση με το Clearview AI, ένα παρόμοιο ψηφιακό εργαλείο αναγνώρισης προσώπου που διατίθεται μόνο στις αρχές επιβολής του νόμου στις ΗΠΑ, το PimEyes δεν περιλαμβάνει αποτελέσματα από ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. Οι εκπληκτικές εικόνες που εμφανίστηκαν στο PimEyes προέρχονταν από ειδησεογραφικά άρθρα, σελίδες φωτογραφιών γάμου, ιστότοπους κριτικών, ιστολόγια και ιστότοπους πορνογραφίας. Τα περισσότερα ταιριάσματα όσον αφορά τα πρόσωπα των δεκάδων δημοσιογράφων ήταν σωστά. Όσον αφορά τις γυναίκες, λανθασμένες φωτογραφίες προέρχονταν συχνά από ιστότοπους πορνογραφίας, κάτι που βέβαια ήταν ιδιαίτερα προσβλητικό για τις ίδιες, ότι δηλαδή θα μπορούσαν να ήταν αυτές (για να είμαι ξεκάθαρος, δεν ήταν…).

Ένα στέλεχος τεχνολογίας που ζήτησε να μην κατονομαστεί είπε ότι χρησιμοποιούσε το PimEyes αρκετά τακτικά, κυρίως για να εντοπίσει άτομα που τον παρενοχλούν στο Twitter και χρησιμοποιούν τις πραγματικές τους φωτογραφίες στους λογαριασμούς τους αλλά όχι τα πραγματικά τους ονόματα. Ένας άλλος χρήστης του PimEyes, που επίσης ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος, ανέφερε ότι χρησιμοποίησε την εφαρμογή για να βρει τις πραγματικές ταυτότητες ηθοποιών από πορνογραφικές ταινίες και να ψάξει για ξεκάθαρες φωτογραφίες των φίλων του στο Facebook.

Ο νέος ιδιοκτήτης του PimEyes είναι ο Giorgi Gobronidze, ένας 34χρονος ακαδημαϊκός που λέει ότι το ενδιαφέρον του για την προηγμένη τεχνολογία πυροδοτήθηκε από τις ρωσικές κυβερνοεπιθέσεις στην πατρίδα του, την Γεωργία.

Ο Gobronidze δήλωσε ότι πιστεύει πως το PimEyes θα μπορούσε να είναι ένα εργαλείο με καλό σκοπό, βοηθώντας τους ανθρώπους να παρακολουθούν το πως εμφανίζονται οι ίδιοι στο διαδίκτυο. Ο δημοσιογράφος που δεν του άρεσε η φωτογραφία που χρησιμοποιούσε ένας φωτογράφος, για παράδειγμα, μπορούσε τώρα να του ζητήσει να την βγάλει από την σελίδα του στο Yelp.

Οι χρήστες του PimEyes υποτίθεται ότι αναζητούν μόνο τα δικά τους πρόσωπα ή εκείνων που έχουν συναινέσει, είπε ο Gobronidze. Ωστόσο, ανέφερε ότι βασίζεται στους ίδιους τους χρήστες προκειμένου να ενεργούν «δεοντολογικά, προσφέροντας προστασία έναντι της διάβρωσης της τεχνολογίας της μακροχρόνιας ικανότητας να παραμένεις ανώνυμος σε ένα πλήθος». Το PimEyes δεν διαθέτει στοιχεία ελέγχου που να εμποδίζουν τους χρήστες να αναζητήσουν ένα πρόσωπο που δεν είναι δικό τους και προτείνει στους χρήστες να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα προκειμένου να μην τους ακολουθούν για πάντα οι καταστροφικές φωτογραφίες από μια ατίθαση νύχτα.

«Είναι stalkerware ως προς την σχεδίασή τους, ανεξάρτητα από το τι λένε», δήλωσε η Ella Jakubowska, σύμβουλος πολιτικής στην European Digital Rights, μια ομάδα υπεράσπισης της ιδιωτικής ζωής.

Ο Gobronidze μεγάλωσε στην σκιά μίας σφοδρής στρατιωτικής σύγκρουσης. Το νηπιαγωγείο του βομβαρδίστηκε κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Γεωργίας από την Σοβιετική Ένωση το 1991. Η χώρα ουσιαστικά αποκόπηκε από τον κόσμο το 2008 όταν η Ρωσία εισέβαλε και το Διαδίκτυο έκλεισε. Οι εμπειρίες του τον ενέπνευσαν να μελετήσει τον ρόλο της τεχνολογικής κυριαρχίας στην εθνική ασφάλεια.

Μετά από μία θητεία ως δικηγόρου και αφού υπηρέτησε στον γεωργιανό στρατό, ο Gobronidze πήρε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις. Ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής το 2014, και τελικά προσγειώθηκε στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο στην Τιφλίδα της Γεωργίας, όπου εξακολουθεί να διδάσκει.

Το 2017, ήταν σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής, δίνοντας διαλέξεις σε ένα πανεπιστήμιο στην Πολωνία, όταν ένας από τους μαθητές του τον σύστησε, όπως ανέφερε ο ίδιος, σε δύο «χάκερ», τον Lucasz Kowalczyk και τον Denis Tatina, οι οποίοι εργάζονταν στις έρευνες προσώπων. Ήταν «εξαιρετικοί εγκέφαλοι», είπε, αλλά «απόλυτοι εσωστρεφείς» και δεν ενδιαφέρονταν για την προσοχή του κοινού και της αγοράς.

Συμφώνησαν να μιλήσουν μαζί του για την ιδέα τους, η οποία τελικά έγινε PimEyes, είπε ο Gobronidze. Ανέφερε ότι του εξήγησαν το πώς η μηχανή αναζήτησής τους χρησιμοποιούσε την τεχνολογία νευρωνικών δικτύων για να χαρτογραφεί τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου, προκειμένου να το ταιριάξει με πρόσωπα που έχουν παρόμοιες μετρήσεις, και ότι το πρόγραμμα κατάφερε με την πάροδο του χρόνου να εξελιχθεί στο πώς να προσδιορίζει καλύτερα μια αντιστοίχιση.

«Ένιωσα σαν άνθρωπος από την εποχή των λίθινων χρόνων όταν τους πρωτογνώρισα», είπε ο Gobronidze. «Σαν να άκουγα μία ιστορία επιστημονικής φαντασίας» πρόσθεσε.

Το 2020, η PimEyes ανακοίνωσε ότι είχε έναν νέο ιδιοκτήτη, ο οποίος ήθελε να παραμείνει ανώνυμος, και τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας μεταφέρθηκαν από την Πολωνία στις Σεϋχέλλες, έναν δημοφιλή αφρικανικό φορολογικό παράδεισο. Ο Gobronidze ανέφερε ότι «άκουσε» κάποια στιγμή πέρυσι ότι ο ιδιοκτήτης του ιστότοπου ήθελε να τον πουλήσει.

Έτσι, άρχισε γρήγορα να συγκεντρώνει χρήματα για να κάνει μια προσφορά, πουλώντας μια παραθαλάσσια βίλα που είχε κληρονομήσει από τον παππού και την γιαγιά του και δανείστηκε ένα μεγάλο ποσό από τον μικρότερο αδερφό του, Shalva Gobronidze, μηχανικό λογισμικού σε μια τράπεζα. Ο καθηγητής δεν αποκάλυψε πόσα πλήρωσε τελικά. «Δεν ήταν τόσο μεγάλο το ποσό όσο θα περίμενε κάποιος», ανέφερε ο Gobronidze.

Τον Δεκέμβριο, δημιούργησε μια εταιρεία, την EMEARobotics, για να εξαγοράσει την PimEyes και την καταχώρησε στο Dubai λόγω του χαμηλού φορολογικού συντελεστή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος είπε ότι είχε διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος της μικρής ομάδας τεχνολογίας και υποστήριξης του ιστότοπου και προσέλαβε μια συμβουλευτική εταιρεία στο Beliz για να χειρίζεται ζητήματα ρυθμίσεων και διαχείρισης.

Ο Gobronidze έχει νοικιάσει χώρο γραφείων για την PimEyes σε έναν πύργο στο κέντρο της Τιφλίδας, ο οποίος ωστόσο είναι ακόμα υπό ανακαίνιση. Η Tatia Dolidze, συνεργάτης του Gobronidze στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, τον περιέγραψε ως «περίεργο» και «πεισματάρη» και είπε ότι εξεπλάγη όταν της είπε ότι αγόρασε μια μηχανή αναζήτησης προσώπων. «Είναι δύσκολο να φανταστείς τον Giorgi ως επιχειρηματία», ανέφερε η Dolidze μέσω email.

Σήμερα είναι ένας επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης μιας εταιρείας που είναι βυθισμένη σε διαμάχες, κυρίως σχετικά με το αν έχουμε κάποιο ειδικό δικαίωμα ελέγχου σε εικόνες μας που ποτέ δεν περιμέναμε να βρεθούν με αυτόν τον τρόπο. Ο Gobronidze ανέφερε ότι η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου θα χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο των ανθρώπων, εάν οι κυβερνήσεις και οι μεγάλες εταιρείες έχουν την αποκλειστική πρόσβαση. Και φαντάζεται έναν κόσμο όπου η αναγνώριση προσώπου θα είναι προσβάσιμη σε οποιονδήποτε.

@Kashmir Hill/New York Times

Το ρεπορτάζ αποτελεί απόσπασμα μίας ευρύτερης έρευνας των NYT για την ψηφιακή αναζήτηση προσώπων.