Η αληθινή ιστορία της Ελισάβετ Μπάθορι “Η αιματοβαμμένη κόμισσα”.
Η ιστορία της Elizabeth Bathory είναι η απόδειξη ότι η απόκρυφη ελίτ έχει άρρωστες και νοσηρές προθέσεις εδώ και αιώνες.
Γνωστή ως “Κόμισσα του Αίματος”, η Elizabeth Bathory προσέλκυε νεαρές γυναίκες στο κάστρο της και τις υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια αναμεμειγμένα με αποκρυφιστικές, σκοτεινές, μαγικές τελετές. Τα ιστορικά έγγραφα σχετικά με την ζωή της παρέχουν μια σπάνια ματιά στην αληθινή φύση της αποκρυφιστικής, αληθινής ελίτ, η οποία υπάρχει ακόμη και σήμερα και φυσικά δρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο …και όχι, δεν είναι άνθρωποι αυτοί!
Η Elizabeth Bathory ήταν μια Ούγγρα ευγενής που γεννήθηκε τον 16ο αιώνα. Ήταν όμορφη, πολύ μορφωμένη και μιλούσε πολλές γλώσσες. Ζούσε σε πολυτελή κάστρα. Η οικογενειακή της καταγωγή ήταν επιφανής και κατείχε γη στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Ήταν ανιψιά του Στέφανου Μπάθορι, του βασιλιά της Πολωνίας, του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και του πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας. Έκανε καλές πράξεις για τους ντόπιους χωρικούς που την θαύμαζαν. Εν ολίγοις, είχε τα πάντα.
Στην συνέχεια, έγινε γνωστό ότι ήταν μια βαμπιρική μάγισσα που απήγαγε κορίτσια και τα βασάνιζε στο κάστρο της. Αργότερα, οι φήμες αυτές αποδείχθηκαν αληθινές, αλλά η ‘Κόμισσα του αίματος’ δεν είχε καμία ουσιαστική συνέπεια από τις αιματοβαμμένες πράξεις της.
Στην πραγματικότητα, η σκληρότητα και η διαφθορά της Bathory ήταν τόσο σοκαριστικές κι εκτός ανθρώπινης λογικής, που ενέπνευσαν θρύλους για τους οποίους ακούμε ακόμη και σήμερα. Γνωστή ως “Κόμισσα του Αίματος” ή “Κόμισσα Δράκουλας”, η Bathory κατέχει το ρεκόρ Γκίνες ως “η πιο παραγωγική γυναίκα δολοφόνος στον δυτικό κόσμο”. Σκότωσε πάνω από 600+ παρθένες για να πιει το αίμα τους και να κάνει μπάνιο σ’ αυτό, δήθεν για να διατηρήσει την νεότητά της.
Μια βαθύτερη ματιά στην ζωή της Ελίζαμπεθ Μπάθορι προσφέρει μια σπάνια ματιά στην πραγματική νοοτροπία της αποκρυφιστικής ελίτ – η οποία παραμένει η ίδια μέχρι σήμερα. Ενώ αυτές οι ζοφερές αλλά και αποκαλυπτικές ιστορίες συνήθως διαγράφονται από την ιστορία ή απορρίπτονται ως “φάρσες” από τις εκάστοτε εξουσίες, η ουσιαστική τεκμηρίωση σχετικά με την ζωή, τα εγκλήματα και την δίκη της Bathory παρέμεινε ανέπαφη. Παρά το γεγονός αυτό, έχουμε δει προσπάθειες να ωραιοποιηθεί η ιστορία της Bathory, να απορριφθούν πολλές από τις πράξεις της ως υπερβολές και να παρουσιαστεί ακόμη και ως ένα είδος “ισχυρής ανεξάρτητης γυναίκας”.
Ενώ ήταν πιθανότατα δυνατή και ανεξάρτητη, ήταν μια μαζική δολοφόνος νεαρών γυναικών. Η Bathory είχε επίσης εμμονή με τον σατανισμό, την μαγεία και την αφαίμαξη του αίματος των απλών ανθρώπων. Δεν σκέφτηκε τίποτα απ’ όλα αυτά μόνη της. Αντιθέτως αυτές οι πρακτικές ήταν διαδεδομένες μεταξύ των ευγενών και των αριστοκρατών της εποχής. Και μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει. (αναζήτησε τα βιβλία του Κόμη του Ντε Σαντ ειδικά το “120 ημέρες στα Σόδομα).
Οικογένεια Elite.
Η Bathory γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία το 1560. Ήταν προϊόν αιμομιξίας μεταξύ του βαρόνου George Bathory και της βαρόνης Anna Bathory. Στην οικογένειά της υπήρχαν βασιλείς, καρδινάλιοι, ιππότες και δικαστές. Περιλάμβανε επίσης σκληρούς, βίαιους και διαταραγμένους ψυχοπαθείς. Κατά την διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, η Bathory έγινε μάρτυρας πολλών πράξεων σκληρότητας που διαπράχθηκαν από την οικογένειά της.
“Στο κτήμα της οικογένειάς της στο Έσελ, φημολογείται ότι ήταν μάρτυρας των αξιωματικών της οικογένειάς της να πράττουν κάθε μορφή σκληρότητας στο όνομα της δικαιοσύνης. Σε ηλικία δέκα ετών, η Ελισάβετ τους είδε να ράβουν έναν τσιγγάνο, κατηγορούμενο για κλοπή, στην κοιλιά ενός ετοιμοθάνατου αλόγου, το κεφάλι του ήταν εκτεθειμένο και τον άφησαν να πεθάνει. Λέγεται επίσης ότι ήταν επιληπτική, πιθανώς λόγω ενδογαμίας και αυτό την καθιστούσε επιρρεπή σε κρίσεις οργής”. – The Toast, “Ναι, μπορούμε τώρα να μιλήσουμε για την Ελισάβετ Μπάθορι”
Από νεαρή ηλικία, η Bathory περιβαλλόταν από ανθρώπους με σκοτεινά ενδιαφέροντα.
“Η θεία της Bathory, η Klara, μια διακεκριμένη κυρία της αυλής, ήταν λεσβία και μάγισσα. Ένας θείος της ήταν αλχημιστής και λάτρης του διαβόλου και ο αδελφός της ήταν καταχθόνιος, γύρω από τον οποίο καμία γυναίκα ή θηλυκό παιδί δεν θεωρούνταν ασφαλές. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, η νοσοκόμα της από παιδί, η Ilona Jooone, ήταν βυθισμένη στην πρακτική της μαύρης μαγείας που απαιτούσε την θυσία παιδιών για τα οστά και το αίμα τους”.
Σε ηλικία 15 ετών, η Bathory παντρεύτηκε τον κόμη Ferenc Nadasdy, ο οποίος έγινε ένας ισχυρός στρατηγός. Ο κανονισμένος γάμος αποδείχθηκε ότι ήταν ένα καλό ταίριασμα, καθώς και οι δύο είχαν βαριές σαδιστικές τάσεις.
“Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, έλουζαν τους υπηρέτες με μέλι και παρακολουθούσαν τις μέλισσες να τους επιτίθονται. Τα βασανιστήρια υποτίθεται ότι έγιναν κοινό ενδιαφέρον για το ζευγάρι και αναζήτησαν οδηγίες από αποκρυφιστές και σατανιστές”.
Σε αντίθεση με την σημερινή ελίτ, η Ελισάβετ ήξερε πώς να κρύβει την σκοτεινή πλευρά της οικογένειάς της με καλές πράξεις.
“Η Ελισάβετ, εκτός από ικανή να διαχειρίζεται και να υπερασπίζεται τα τεράστια εδάφη της, ήταν πολύ γενναιόδωρη προς τους φτωχούς και τους άπορους. Έδινε πολλά χρήματα σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και συχνά παρενέβαινε για λογαριασμό εξαθλιωμένων ή μειονεκτούντων γυναικών και παιδιών… προκειμένου να διατηρήσει την φήμη της οικογένειας και να αποκρύψει τις σατανιστικές παραδόσεις της. Ωστόσο, παρόλο που έκανε την καλή, το πραγματικό της πρόσωπο φαινόταν όταν ήταν μόνη της”.
Για να ευχαριστήσει την Ελισάβετ, ο σύζυγός της φέρεται να κατασκεύασε έναν θάλαμο βασανιστηρίων σύμφωνα με τις ακριβείς προδιαγραφές της. Και, ενώ εκείνος έλειπε για να διεξάγει πόλεμο κατά των Τούρκων, η Ελισάβετ ήταν απασχολημένη με σκοτεινές δραστηριότητες.
“Η θεία Κλάρα ερχόταν για να εκπαιδεύσει την ανιψιά της στις μεθόδους διασκέδασης που προτιμούσε: μαστίγωμα, λεσβιακά όργια και διάφορες μορφές σαδομαζοχισμού. Η Κλάρα βοηθήθηκε από έναν πιστό υπηρέτη, τον Θόρκο, ο οποίος εισήγαγε την όμορφη Erzsébet στον αποκρυφισμό, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον της για την μιξολογία (mixology). Η Erzsébet έγινε επιδέξια στο να παρασκευάζει διάφορα ναρκωτικά, αφεψήματα και φίλτρα- και κατά την απουσία του συζύγου της οι διάφοροι επισκέπτες του σπιτιού της περιλάμβαναν αυτοαποκαλούμενους μάγους και μάντεις, μάγους, μάγισσες και αλχημιστές”. – Λέσλι Κάρολ, Royal Pains
To Τέρας
Με τα χρόνια, η επιθυμία της Erzsébet για αίμα έγινε τερατώδης. Αγρότισσες από τις κοντινές πόλεις εξαφανίζονταν τακτικά, χωρίς να τις ξαναδούν ποτέ. Κάποιες τις παρέδιδαν σιχαμεροί γονείς που ήθελαν να κερδίσουν την εύνοια της κόμισσας. Μόλις έφταναν στο κάστρο της Bathory, τα κορίτσια κλειδώνονταν και υποβάλλονταν στα χειρότερα βασανιστήρια που μπορεί να φανταστεί κανείς.
Όλοι στην Ουγγαρία, ανεξαρτήτως βαθμού ή γειτνίασης, ζούσαν με τον τρόμο της ισχυρής Bàthorys. Έφηβη ακόμη η ίδια όταν άρχισε να βασανίζει χωριατοπούλες, η Erzésbet εκμεταλλευόταν το παραμικρό παραστράτημα μιας υπηρέτριας, χρησιμοποιώντας το ως δικαιολογία για να την τιμωρήσει. Επινοούσε εργασίες που ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν, μόνο και μόνο για να μπορέσει να βασανίσει κάποια υπηρέτρια.
Όμως οι επιπλήξεις και τα χαστούκια ήταν πολύ λίγο για το σαδιστικό τέρας. Αν μια κοπέλα ήταν ύποπτη για κλοπή, την διέταζε να γδυθεί και στην συνέχεια την βασάνιζε με την εφαρμογή καυτών νομισμάτων που πίεζαν στο γυμνό της δέρμα. Ορισμένες φορές η κόμισσα επέλεγε να προχωρήσει σε οργανικές μεθόδους- τα κορίτσια μαστιγώνονταν με τσουκνίδες, αφού προηγουμένως τα χτυπούσαν με κάποια άλλη συσκευή. Ακόμη και αν μια υπηρέτρια δεν είχε παραφερθεί, μπορεί να κατέληγε ως η ψυχαγωγία της ημέρας.
Ο ακρωτηριασμός ήταν συχνά στο μενού. Τα κορίτσια τοποθετούνταν σε κλουβιά με εσωτερικές αιχμές που τις καρφώνονταν παντού καθώς το κλουβί έσφιγγε, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν βασανιστικά και αιματηρά. Τσιμπίδες και λαβίδες, που θερμαίνονταν μέχρι να λάμψουν, χρησιμοποιούνταν για να ξεριζώσουν κομμάτια σάρκας. Σίδερα ζεματίσματος σημάδευαν το τρυφερό δέρμα τους. Η Erzsébet τελειοποίησε ακόμη και την τεχνική του ξεριζώματος του κεφαλιο τραβώντας τις πλευρές του στόματός της μέχρι να σκιστεί και να σπάσει ο λαιμός της στα δύο.
Λέγεται ότι η κόμισσα έφτανε σε σεξουαλική έξαψη κατά την διάρκεια αυτών των βασανιστηρίων, τσιρίζοντας με κοριτσίστικη απόλαυση με τις εικόνες και τους ήχους της αγωνίας του θύματός της. Της άρεσε να τα μαστιγώνει από μπροστά, μόνο και μόνο για να μπορεί να βλέπει τον πόνο και τον τρόμο στα πρόσωπά τους. Κάποιες φορές, για πλάκα και γέλιο, η Erzsébet άλειφε ένα κορίτσι με μέλι και το έδενε σε ένα δέντρο, αφήνοντάς το στο έλεος των εντόμων και άλλων άγριων ζώων που είχαν όρεξη για γλυκό.
Όταν πέθανε ο σύζυγός της, η Ελισάβετ πήγε την νοσηρότητα, σε άλλο επίπεδο.
“Αν και ο κόμης συμμετείχε στις σκληρότητες της συζύγου του, μπορεί επίσης να συγκράτησε τις παρορμήσεις της- όταν εκείνος πέθανε στις αρχές του 1600, χειροτέρεψε. Με την βοήθεια της πρώην νοσοκόμας της, Ιλόνα Γιού, και της τοπικής μάγισσας Ντορότα Σέντες, η Μπάθορι άρχισε να απαγάγει κορίτσια χωρικών για να τα βασανίσει και να τα σκοτώσει. Συχνά δάγκωνε κομμάτια σάρκας από τα θύματά της, ενώ μια άτυχη κοπέλα αναγκάστηκε να μαγειρέψει και να φάει την σάρκα της. Η Bathory φέρεται να πίστευε ότι το ανθρώπινο αίμα θα την κρατούσε να φαίνεται νέα και υγιής”.
– History, “Αποκαλύπτοντας τις βασανιστικές περιπέτειες των Ούγγρων κόμισσων”
Από νεαρή ηλικία, η Bathory είχε εμμονή με την εμφάνισή της. Φέρεται να περνούσε ώρες κοιτάζοντας τον καθρέφτη, ενώ μουρμούριζε παράξενα ξόρκια. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Bathory έγινε ανύπαντρη μητέρα οκτώ παιδιών στα σαράντα της. Και ήταν πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να διατηρήσει την νεανική της εμφάνιση. Οτιδήποτε.
Η Erzsébet είχε πλέον πειστεί ότι τα βασανιστήρια και ο ακρωτηριασμός είχαν ένα επιπλέον, και ‘υγιεινό’, όφελος. Μια μέρα, μία άτυχη υπηρέτρια τράβηξε κατά λάθος τα μαλλιά της κόμισσας, ενώ εκείνη τραβούσε ένα τμήμα των κοτσίδων της μέσα από ένα δικτυωτό δίχτυ μαλλιών με πέρλες. Η κοπέλα δέχτηκε ένα τόσο ηχηρό χαστούκι που η μύτη της μάτωσε, πιτσιλώντας στο χέρι (ή στο πρόσωπο, ανάλογα με την πηγή) της Erzsébet. Αφού εξέτασε τον εαυτό της στον καθρέφτη, η Erzsébet πείστηκε ότι το δέρμα της έδειχνε πολύ πιο νεανικό εκεί όπου την είχε πιτσιλίσει το αίμα της παρθένας.
Μια αυτοαποκαλούμενη ντόπια μάγισσα που αυτοαποκαλούνταν Νταρβούλια (πραγματικό όνομα Άννα) και ήταν γνωστή ως “η μάγισσα του δάσους”, είχε γίνει πλέον μια από τις συνεργάτιδες της Erzsébet. Η Νταρβούλια πρότεινε στην κόμισσα ότι το μπάνιο στο αίμα των παρθένων θα ήταν τόσο ευεργετικό όσο μια πηγή νεότητας. Έτσι, η Erzsébet προσέλκυσε όσες περισσότερες χωριατοπούλες μπορούσε στο Κάστρο Csejthe, καθώς και σε άλλες ιδιοκτησίες της, συμπεριλαμβανομένου ενός αστικού σπιτιού στην Βιέννη, για να εξασφαλίσει ότι η νέα αγωγή ομορφιάς της, καθώς και η προτιμώμενη μορφή ψυχαγωγίας της, παρέμεναν αδιάλειπτα.
Σύμφωνα με την ιστορικό Μάργκαρετ Νίκολας, η Νταρβούλια και οι προαγωγές της (ηλικιωμένες χήρες που πληρώνονταν καλά για τις υπηρεσίες τους) περιφέρονταν στην περιοχή μετά το σκοτάδι αναζητώντας νέα θύματα.
“Στα κάστρα τα κορίτσια σφάζονταν συστηματικά, το αίμα τους μαζευόταν σε βαρέλια και κουβάδες για το τελετουργικό μπάνιο της εταίρας, που γινόταν την μυστικιστική ώρα των τεσσάρων π.μ. Αν ένα θύμα ήταν ιδιαίτερα όμορφο, η Ezsébet φημολογείται ότι ρουφούσε το αίμα της”. – Op cit., Carol
Κατάρρευση, αλλά καμία δικαιοσύνη
Παρόλο που οι φήμες για τις φρικαλεότητες που συνέβαιναν στο κάστρο οργίαζαν, οι αγρότες παρέμεναν σιωπηλοί. Ωστόσο, όταν η Ελισάβετ άρχισε να στρατολογεί κορίτσια από μικρές ευγενείς οικογένειες, άρχισε η πτώση της.
“Η Ελισάβετ έγινε θρασύτατη και απρόσεκτη προς το τέλος της δολοφονικής της καριέρας. Ενώ έμενε στην Βιέννη, παρήγγειλε σε μια διάσημη τραγουδίστρια της χορωδίας της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας, την Ilona Harczy, να δώσει ιδιωτική παράσταση για εκείνη στα διαμερίσματά της στην πόλη, στην οδό Augustinian. Η κοπέλα δεν εθεάθη ποτέ ξανά και μάρτυρες ισχυρίστηκαν ότι η Ελισάβετ την σκότωσε όταν δεν μπόρεσε να της τραγουδήσει είτε από φόβο είτε από ντροπή”.
– Peter Vronsky, The True Story of Elizabeth Báthory “The Blood Countess” (Η αληθινή ιστορία της Ελισάβετ Μπάθορι “Η αιματοβαμμένη κόμισσα”)
Μετά από πολλές πολιτικές διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετείχε ολόκληρη η ουγγρική ελίτ, ο βασιλιάς της Ουγγαρίας διέταξε τελικά την σύλληψη της Bathory. Το κάστρο της δέχτηκε επιδρομή κατά την διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων του 1610. Οι μαρτυρίες από την επιδρομή δεν ήταν τίποτα λιγότερο από τρομακτικές.
“Όταν έφτασαν στο κάστρο μια θυελλώδη χειμωνιάτικη νύχτα, βρήκαν την εξώπορτα ελαφρώς μισάνοιχτη. Δεν τους υποδέχτηκε κάποιος υπηρέτης, αλλά ένα πτώμα απλωμένο στο κρύο, πέτρινο πάτωμα. Χλωμή από την αφαίμαξη και μερικώς ντυμένη από τα βασανιστήρια, η νεαρή γυναίκα στην είσοδο ήταν μόνο το πρώτο πτώμα που βρήκαν στο Κάστρο Καχτίτσε- άλλα ήταν μισοπεθαμένα, περιμένοντας την μοίρα τους στο μπουντρούμι. Η Ελισάβετ, μαζί με τους συνεργούς και τους υπηρέτες της, φέρεται να βρέθηκαν στον επάνω όροφο, στην δίνη εορταστικού οργίου. Παρακολουθούσε να συλλαμβάνονται όλοι γύρω της, αλλά εκείνη γλίτωσε από μια τέτοια ταπείνωση. Op. Cit. Η πρόποση
Κατά την διάρκεια της δίκης της Bathory, οι καταθέσεις μαρτύρων, συνεργών και επιζώντων τρομοκρατούσαν τους δικαστές.
“Οι μαρτυρίες αποκάλυψαν ότι τα απαχθέντα κορίτσια είχαν αλυσοδεθεί στους τοίχους των μπουντρούμιων και είχαν παχύνει, επειδή η κόμισσα πίστευε ότι έτσι αυξανόταν το αίμα στο σώμα τους, το οποίο ήταν κρίσιμο για την σεληνιακή μαγεία της. Τις ανάγκαζαν επίσης σε ανώμαλες σεξουαλικές δραστηριότητες μαζί της. Αν αντιδρούσαν με δυσαρέσκεια, δεχόντουσαν βασανιστήρια και τον θάνατο. Ωστόσο, ακόμη και εκείνοι που τα πήγαιναν καλά, τελικά τους βαριότανε και, επίσης, εξολοθρεύονταν. Μερικές φορές, ανάλογα με το καπρίτσιο της κόμισσας, ακόμη και τα αγαπημένα της κορίτσια είχαν την χειρότερη μεταχείριση. Μία είχε αναγκαστεί να απογυμνώσει ένα κομμάτι σάρκας από το ίδιο της το χέρι. Κάποιες άλλες τις είχαν χώσει σε μικρά κλουβιά γεμάτα καρφιά”. – Op. Cit., Vronsky
Μέσα στο κάστρο της, οι αρχές βρήκαν ένα βιβλίο που περιείχε τα ονόματα περισσότερων από 600 θυμάτων. Καθώς η έρευνα συνεχίστηκε, πτώματα ανακαλύφθηκαν παντού στις εγκαταστάσεις, από ρηχούς τάφους μέχρι κρυμμένους θαλάμους στο εσωτερικό του κάστρου.
Παρά τις συντριπτικές αποδείξεις εναντίον της Bathory, η ίδια γλίτωσε. Ενώ οι συνεργοί της βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν αμέσως από τις αρχές, στην Bathory δεν επετράπη να παρέστη στην δίκη και δεν εκτελέστηκε. Άλλωστε ‘κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει’… Η πίεση παρ’ όλ’ αυτά ήταν μεγάλη για να κρατήσει την περιουσία της στην οικογένεια, έτσι στο τέλος η Erzsbet Bthory φυλακίστηκε ισόβια, χωρίς επίσημη καταδίκη, κλειδωμένη σε ένα μικρό σύνολο δωματίων στο δικό της κάστρο στο Cahtice. Ήταν περιορισμένη στα δωμάτιά της, με τις εισόδους και τα παράθυρα περιτοιχισμένα, εκτός από μικροσκοπικές σχισμές για την τροφή και τον αέρα.
Μετά από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού στο κάστρο της, πέθανε σε ηλικία 54 ετών.
Συμπερασματικά
Η ιστορία της Ελισάβετ Μπάθορι σχεδόν διαγράφηκε από την ιστορία. Εύκολα θα μπορούσε να είχε μετατραπεί σε μυθιστορηματικό θρύλο, όπως πολλές άλλες ιστορίες που αφορούν την αποκρυφιστική ελίτ. Η δίκη της διεξήχθη μυστικά σε μια απομακρυσμένη πόλη της Σλοβακίας το 1611 και η ισχυρή οικογένειά της σφράγισε αμέσως τα αρχεία της. Δεν υπήρχαν εφημερίδες για να την αναφέρουν. Καμία από τις κυρίαρχες οικογένειες δεν ήθελε οι ζοφερές λεπτομέρειες εναντίον των συγγενών της να δημοσιοποιηθούν. Στην Ελισάβετ δεν επιτράπηκε καν να εμφανιστεί στην δίκη. Αντί για δημόσια εκτέλεση, την έκλεισαν ζωντανή μέσα σε ένα από τα απομακρυσμένα κάστρα της.
Από πολλές απόψεις, η ζωή και η πτώση της Bathory θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό ένα σύγχρονο αντίστοιχο: Jeffrey Epstein. Όπως και ο Epstein, η Bathory είχε διασυνδέσεις με μερικούς από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου. Και, όπως και ο Epstein, η Bathory δελέαζε νεαρά κορίτσια με υποσχέσεις πλούτου και κύρους. Ωστόσο, όπως και ο Epstein, η Bathory έγινε πολύ θρασύτατη και η διαφθορά της τροφοδότησε φήμες σε όλη την χώρα. Οι αδιάκοπες απαγωγές της έγιναν πηγή ανησυχίας για την ελίτ, καθώς τα σκοτεινά μυστικά της κινδύνευαν να αποκαλυφθούν. Έτσι, όπως και ο Epstein, η Bathory φυλακίστηκε μέχρι θανάτου, χωρίς να της δοθεί η ευκαιρία να πει άλλη λέξη σε κανέναν άλλον. Τέλος, όπως και στην περίπτωση του Epstein, όλοι οι συνεργοί της αποσιωπήθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Περίπου 500 χρόνια μετά το θάνατο του Bathory, η σημερινή αποκρυφιστική ελίτ παραμένει παθιασμένη με τις ίδιες φρικιαστικές πρακτικές. Πολυάριθμα άρθρα στο Terrapapers (και αλλού) έχουν τεκμηριώσει την προτίμηση της ελίτ για το διεφθαρμένο, το αποτρόπαιο και το εντελώς κακό. Τα σημερινά μέσα μαζικής ενημέρωσης και η σύγχρονη μουσική σκηνή, είναι γεμάτα με κακοποίηση, σατανισμό, κανιβαλισμό, τελετές αίματος και κάθε εξευτελιστική πρακτική που μπορεί κανείς να σκεφτεί. Όλ’ αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά εξαιρετικά πολύ προσεκτικά σχεδιασμένα από αλλότριο DNA.
Η παραφροσύνη της ελίτ ήταν κάποτε κρυφή. Τώρα κανονικοποιείται και πλέον είναι Ολοφάνερη!
***
@Ηώ Αναγνώστου / 2017 / terrapapers.com
Μελέτησε τα άρθρα: Μαρκήσιος ντε Σαντ: Τα υπόγεια του Χριστιανισμού
