Equilibrium

Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον… αρχές 21ου αιώνα. Έχει προηγηθεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος που συγκλόνισε την ανθρωπότητα και την άλλαξε ριζικά. Αποφασίστηκε ότι δραστικά μέτρα έπρεπε να παρθούν για να μην ξανασυμβεί τίποτε παρόμοιο. Καταπολεμήθηκε...

Equilibrium

Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον… αρχές 21ου αιώνα. Έχει προηγηθεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος που συγκλόνισε την ανθρωπότητα και την άλλαξε ριζικά. Αποφασίστηκε ότι δραστικά μέτρα έπρεπε να παρθούν για να μην ξανασυμβεί τίποτε παρόμοιο. Καταπολεμήθηκε λοιπόν, η πηγή του κακού και της συμφοράς: το ανθρώπινο συναίσθημα (sic) … Αυτό έγινε με 3 τρόπους: 1) απόλυτη και αυστηρή αστυνόμευση των πάντων, 2) την υποχρεωτική λήψη του φαρμάκου «Πρόζιουμ» το οποίο καταστέλλει τα συναισθήματα, και 3) ένα εξελιγμένο αστυνομικό σώμα, οι Grammaton Clerics, μάστερ των απαραίτητων πολεμικών τεχνών με θανασιμότερη τεχνική τα Gun Katas!

Τι μπορεί να συμβεί όμως όταν ο ανώτατος Grammaton Cleric αποτύχει να πάρει την καθημερινή του δόση από το φάρμακο κι αρχίσει να νοιώθει συναισθήματα για πρώτη φορά στην ζωή του; Προσπαθεί να το κρατήσει μυστικό, γιατί κινδυνεύει η ζωή του, αλλά τα γεγονότα τον προλαβαίνουν και είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει την μοίρα του.

Σκέψου … είναι τρομακτικό … ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει χωρίς συναισθήματα, ξαφνικά αρχίζει να αισθάνεται. Ξαφνικά μπαίνει σε έναν νέο, άγνωστο κόσμο, απαγορευμένο και παράνομο. Είναι σαν να γεύεται το μήλο από το δέντρο της γνώσης και να ανακαλύπτει ό,τι ο Θεός είναι απατεώνας, ένας ασήμαντος φασιστάκος. ΟΥΠΣ … τι θα κάνει;

Πόσο μακρυά βρισκόμαστε από τον δυστοπικό κόσμο της ταινίας;

Στα Ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο «Ανθρώπινο μίσος»

Επηρεασμένη σαφώς από το (Fahrenheit451, 1984, Brave new world), θα μπορούσε να είναι μια μέτρια ταινία Ε.Φ, ευτυχώς όμως, μόνο αυτό δεν είναι. Το κεντρικό της θέμα μιλάει για την ελευθερία και τα αρνητικά-θετικά των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Μας δείχνει ότι η ελευθερία της σκέψης, είναι απειλή για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Οι δικτατορίες, κάθε χρώματος κι απόχρωσης, φοβούνται με την ιδέα ότι οι πολίτες σκέφτονται, αισθάνονται ή περνάνε καλά. Η ταινία είναι δραματική και μέσα από ένα συναίσθημα απόγνωσης, νιώθεις τον αγώνα των ανθρώπων ενάντια στη τυραννία που τους έχει επιβληθεί. Αυτά φαίνονται μονό αν προσέξουμε την ταινία λίγο πιο προσεκτικά γιατί η δράση κυριαρχεί παντού και περισσότερο στα μάτια των ανθρώπων. Ο σκηνοθέτης Kurt Wimmer με την τεχνική που δημιούργησε (Gun Katas), τολμώ να πω ότι ξεπερνάει και το matrix, με τις σφαίρες να πέφτουν βροχή, τα katana να σφυρίζουν την ανάσα του θανάτου και τους ήρωες να χορεύουν και να πεθαίνουν στον ρυθμό του.

Ο απόλυτος παραλογισμός του ανθρώπου ρέει τόσο ομαλά, τόσο ανεπιτήδευτα, τόσο αδιαπραγμάτευτα «λογικά», σαν ανόθευτη αλήθεια, σαν απαρασάλευτη τάξη υπεράνω κάθε συζητήσεως. Σαν ιατρική γνωμάτευση σε μελλοθάνατο, με το απαράμιλλο κύρος των εργαστηριακών εγγυήσεων. Κάπως έτσι παίρνει διαστάσεις ντοκουμέντου που όμως εντελώς ανορθόδοξα δεν αφορά το παρελθόν αλλά το σήμερα… ή μήπως κάποιο μέλλον; Δεν έχει και τόση σημασία η ροή της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά η καθαυτό ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία που κινείται στα πλαίσια συγκεκριμένων συμπεριφορών που καθορίζονται από πανομοιότυπες επιθυμίες.

Η εκπλήρωση των επιταγών της ευτυχίας και το πάθος του ανθρώπου να βιώσει την προσωπική ελευθερία γυρίζουν εναντίον του, τον εγκλωβίζουν, τον απομονώνουν, τον οδηγούν στο απάνθρωπα ανελεύθερο. Η ανθρώπινη ελευθερία ορίζεται μόνο από κατά συνθήκη «ελευθερίες», που έχουν συγκεκριμένες και χειροπιαστές σταθερές και που μοιραία γίνονται δεσμά κι αυτοαναιρούνται. Μελετώντας τους ανθρώπους αντιλαμβάνεσαι ότι το από κοινού αίσθημα περί ελευθερίας εστιάζει στην ελευθερία της κατανάλωσης, στην ελευθερία της ανά πάσα στιγμής εκπλήρωσης της προσωπικής βούλησης, δηλαδή στην έλλειψη περιττών υποχρεώσεων, και την ελευθερία της προσωπικής ασφάλειας.

Στην ταινία αναφέρεται -και μάλιστα δυο σημειολογικές στιγμές, στίχοι από το ποίημα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς ((13-6-1865, Δουβλίνο / 28-1-1939, Γαλλία) Το 1889, ο Γέιτς γνωρίζει τη Μοντ Γκον, νεαρή κληρονόμο, οπαδό του εθνικιστικού ιρλανδικού κινήματος. Φανερά γοητευμένος από την ομορφιά της, της κάνει πρόταση γάμου αρκετές φορές μέχρι το 1901, εκείνη όμως αρνείται και τελικά παντρεύεται τον εθνικιστή Τζον ΜακΜπράιντ το 1903. Ωστόσο, η μορφή της επηρέασε την ποίησή του, καθώς αποτέλεσε έμπνευση για το κάτω ποίημα του. Στο Λονδίνο έρχεται σε επαφή με την Έλενα Μπλαβάτσκι και γίνεται μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας, ενώ έγινε επίσης δεκτός το Μάρτιο του 1890 στο μυστικιστικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής.

«Αν είχα τ’ ουρανού την πλουμιστή τη φορεσιά
την υφασμένη από χρυσό κι απ’ ασημένιο φως.

Τη γαλανή, τη μελιχρή, τη μαυροκεντημένη φορεσιά
Από νύχτα κι από μέρα κι από αποσπερίσιο φως.

Τη φορεσιά μου θα άπλωνα κάτω από τα πόδια σου
Μα εγώ που είμαι φτωχός έχω μόνο τα όνειρά μου.

Τα όνειρά μου άπλωσα κάτω από τα πόδια σου.
Πάτα ελαφρά γιατί πατάς πάνω στα όνειρά μου». William Butler Yeats

Η ταινία τελειώνει με το …

«Μόνο το ΚΑΛΥΤΕΡΟ είναι αρκετά καλό»

Είναι από τις ταινίες που πρέπει να υπάρχει στην ταινιοθήκη σου.

ΚΑΙ …ΤΙ ΘΥΜΙΖΕΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥΣ